Doe je moeite voor vriendschap?
Of gaat het vanzelf?
Moet je een vriendschap onderhouden? Of werk je dan aan iets dat juist vanzelf zou moeten gaan?
Henk:
“Ik was vroeger te emotioneel afhankelijk. Daardoor ging ik vriendschappen aan die niet bij mij pasten, vooral om niet alleen te zijn. Nu laat ik het meer vieren in plaats van onderhouden. Zo houd ik minder in stand wat eigenlijk niet past.”
Maarten:
“Aan vriendschap werken is vooral in het begin belangrijk. Ik rook en drink niet, dus ik ga niet zo snel om met iemand die dat bij mij thuis wel wil doen.”
Corinne:
“Ik ken iemand die heel anders is dan ik, en toch klikt het.”
Henk:
“Het kan klikken met iemand die op je lijkt, maar ook met iemand die je aanvult. Voor mij zit het vooral in de vraag: krijgen we er allebei energie van? Ik wil er minstens zestig procent meer energie uithalen dan ik erin stop.”
Corinne:
“Maar daar moet je ook een beetje voor werken. Met mijn partner heb ik afgesproken dat we na het eten zeggen waar we dankbaar voor zijn in elkaar. Je hebt er niet altijd zin in, maar we doen het toch. Het vraagt discipline, maar zo houden we de relatie helder en goed.”
Henk:
“Communicatie is echt key. En dat betekent ook dat je kunt zeggen: ‘Ik vind je aardig, maar dit is niet oké.’ Eerlijk uitspreken geeft meer verbinding dan altijd leuk doen.””
Corinne:
“Daarom wil ik gedoe ook niet meer laten doorsudderen. Vriendschap verdient dat. Dat is misschien ook werken aan vriendschap: elkaars taal leren begrijpen. Daarvoor leg ik mezelf uit, bijvoorbeeld dat ik niet snel op berichtjes reageer.”
Maarten:
“Ik zie het onderhouden van vriendschappen een beetje zoals het onderhouden van je spullen thuis: je investeert voor de lange termijn, want als je ouder wordt, wordt het moeilijker om nieuwe contacten op te bouwen.”
Ed:
“Je leert ook steeds meer op jezelf staan als je ouder wordt - als je je ontwikkelt tenminste.”
Henk:
“Het idee van investeren staat me een beetje tegen, alsof je iemand in een mentaal toekomstkooitje wil houden. Maar misschien is dat omdat ik zelf te veel mijn best deed, uit angst om alleen te zijn.”
Ed:
“Dan was het een scheve transactie. Vriendschap is ook een beetje een weegschaal, die in evenwicht moet zijn in wat je elkaar geeft.”
Corinne:
“Mijn grootste struikelblok was altijd het kunnen ontvangen van liefde. Dan slaat de weegschaal al snel negatief voor jezelf uit. Als je niet kunt ontvangen, geef je de ander geen kans. Bij een vriendin heeft het dertig jaar geduurd voordat haar blijken van waardering echt bij mij binnenkwamen.”
Henk:
“Dat idee van een transactie haalt voor mij de onbevangenheid weg. Dan voelt het als ruilhandel. Ik heb kort geleden nog tegen een vriendin uitgesproken dat ik onvoorwaardelijke liefde voor haar voelde.”
Ed:
“Zij dacht vast: ‘die gozer is gek’. Je zet haar meteen op waarde tien.”
Henk:
“Het ging spontaan.”
Maarten:
“Vanuit liefde ga je dingen doen die je anders niet zou doen. Dat heeft ook waarde, zo ontwikkel je je.”
Henk:
“Misschien heeft Ed wel gelijk. Achteraf merk ik dat ik die onvoorwaardelijke liefde niet kan waarmaken. Ze blijkt nogal grillig te zijn, en dat geeft mij een onveilig gevoel. Als je vriendschap ook als een transactie ziet, kun je beter je grenzen aangeven. Dan houdt de liefde beter stand.”
Ed:
“Mensen leggen vaak de nadruk op verliefd worden. Dan zit je maar aan één kant van de werkelijkheid, want je kunt niet altijd liefde blijven voelen.”
Maarten:
“Bij mij viel de liefde voor een vriendin weg toen een gezamenlijke interesse bij mij stopte. Ik vond haar roddelen al niet zo prettig, en toen sloeg de weegschaal om. Ik heb drie goede vrienden. Die waardevol houden kost nou eenmaal aandacht, tijd en energie.”
Henk:
“Mijn ervaring is inderdaad dat het einde van een vriendschap weer ruimte geeft voor iets nieuws. Iets dat beter bij je past.”
In het ideeAteljee van Ervaringswijzer bespreken we alledaagse onderwerpen, uitdagingen en kwesties. Doe mee en deel je ervaringen en inzichten. Elke vrijdag op de Keizersgracht 252 van 13.30 tot 15.00 uur. Eerste keer aanmelden herman@ervaringswijzer.nl