Olga de la Fontaine

Pagina 1 van 12  >  >>

21 nov 2021
Ik heb mezelf nooit als chronische ggzklant beschouwd. Wel wist ik dat de medicijnen mij uit de psychose hadden gehaald. Meer dan dertig jaar geleden heb ik besloten om de rest van mijn leven antipsychotica te slikken, want een psychose wilde ik nooit meer. Meer dan dertig jaar later kreeg ik een recidive. Geen psychose maar een ernstige depressie na een poging tot medicijnafbouw. Ik trok...
24 okt 2021
Ik lig in de stoel van de tandarts en de vreemdste gedachten overvallen me. Allereerst de tandarts zelf. Je moet je over geven aan de kundigheid van de specialist, maar ik heb meerdere keren, (ach misschien een keer, hooguit twee) gehoord over mensen die in hun tong geboord waren door hun behandelaar. Er zijn, lezer, andere zaken die me achtervolgen. Zoals dat meisje in het boek dat...
12 sep 2021
‘Ik heb een hekel aan je, man!’ roept ze naar achteren. Zij is een van de buurtgenoten die ik regelmatig spot bij het boodschappen doen. We zijn in de supermarkt waar ze overduidelijk de leiding heeft over haar man die wat achter haar aan bungelt. Ze zijn niet echt heel oud, vijf en zestig misschien, maar ze ogen wel oud, zo stram en voorovergebogen, met lange stijve armen strompelend achter...
29 aug 2021
Wat ze het aller, aller leukste vindt, is op de bank of op bed achter een speeltje aan rennen. Zo kan ze zonder zich te bezeren salto’s maken, duikelen en rollebollen. Haar lievelingsspeelgoed is een geel, pluizig frummeltje. Al snel begrijp ik dat je het spannend en speciaal moet houden: we spelen iedere sessie met een ander speeltje. Speeltjes uit de winkel koop ik nooit, die zijn voor...
17 aug 2021
Na drie koffie word het tijd om boodschappen te gaan doen. Ik ga de straat op… Ik háát die jongelui met hun geluidsboxjes, hun muziekkeuze is vaak niet al te fraai, niet de mijne, en ik vraag me af, wat is er mis met oortjes die je steevast bij elk nieuw mobieltje krijgt? Die je als het ware van de straat kan plukken, misschien hoort dit product wel bij de top tien van afval op straat. Ik...
3 jul 2021
Vanaf de brugklas was ze begonnen de schoolbibliotheek leeg te lezen. Het was niet zozeer een ambitie als wel een schreeuwende honger naar liefde. Liefde die ze in boeken vond. Ze las over subtiele aanrakingen, een arm die onverwachts langs een gevoelige borst streek. De meridianen van het lichaam die steels gevolgd werden met de koele top van een vinger. De onvermijdelijke eerste kus,...
27 jun 2021
Zolang ik met mijn leeftijdsgenoten ben voel ik me niet oud, tenminste als men niet aan het klagen is. We zijn allemaal met hetzelfde proces bezig en we grappen gelukkig het nodige weg. ‘Ben je dubbeltjes aan het zoeken?’ hoorde ik laatst een vriendin zeggen tegen een andere vriendin die de neiging heeft om krom te gaan lopen. Oh humor, als je dat niet hebt wat moet het leven dan zwaar...
13 jun 2021
Ik ben gestopt met tellen. Ver ben ik over de tien vingers heen. Mijn eerste was een jaargenoot op de middelbare school. Stiekem was ik een beetje verliefd op hem. Knap was hij, met vriendin, en toen ze het uitmaakte, verhing hij zich aan een boom in het stadspark. Ik bevind mij in het circuit van de psychiatrie in Amsterdam. Als er opnieuw een dode valt, gaat er een golfbeweging door het...
16 mei 2021
Vandaag was zijn eerste echte werkdag. Gisteren had hij meegelopen met een collega, een oude rot in het vak van vijftig jaren oud, die alsnog lenig de ladder op en af klom. Nu mocht hij het werk alleen klaren. De ladders van het bedrijf gingen tot en met de tweede verdieping. De mensen die hoger woonden hadden pech. Zijn wijk werd de bloemenwijk. Hij had zijn emmer al met koud water laten...
20 apr 2021
Vorige week had ik het thema van deze column al vastgelegd, vandaag maakte ik het in levende lijve mee: verleiding. Ik reisde per noordzuidlijn af naar de Albert Cuyp, ik denk voor het eerst sinds anderhalf jaar. Mijn drie plantenbakken op mijn balkon vragen aandacht. Violen had ik in de eerste al geplant, ze wiegen wulps in de wind die maar niet wil stoppen met waaien, wat een...
5 apr 2021
As hoog in de lucht Wat eens jouw lichaam was, jouw adem bevatte Zweef, zweef Ik laat je gaan Vlieg, vlieg Je mag vrij Ga, ga Ik huil en weet Ik ben daar ook geweest Blijf, blijf Ja, ik leef Nog steeds, nog stééds En jij, voor altijd, áltijd weg Het waait, het waait Zo geurend, zo zachtjes Door de angst verlaten, door...
28 mrt 2021
Ik had er nooit bij stilgestaan, maar als je geen kinderen hebt, zul je dus ook nooit grootouder worden. Ik heb noemenswaardig geen kinderwens gehad, dacht vroeger in mijn tienerjaren dat dat wel vanzelf zou komen. Met mijn eerste vriendje had ik het er een keer over, tijdens een borrel met vrienden, ik riep uit dat ik er wel tien wilde. Ach, de jeugd. Een volgende keer dat kinderen...
14 mrt 2021
Hij zat op de bank. Ik zag hem niet, mijn bril was meteen beslagen toen ik binnengekomen was. ‘Hoi,’ zei ik, ‘ik zie je niet hoor.’ Hij lachte. Ik eveneens en ik merkte opnieuw op: ik kòn nog lachen. ‘Haha,’ lachte hij, ‘die mondkapjes ook hè. Ik ben Mike.’ ‘Ik ben Olga.’ Hij vroeg: ‘Ben je medewerker?’ ‘Nee hoor,’ zei ik, ‘ik ben gast.’ Ik pelde me uit mijn besneeuwde...
25 feb 2021
We hebben te kampen met depressie, burnout, eenzaamheidsgevoelens en wanhoop. De zelfmoordcijfers stijgen. Corona ondermijnt ons welbevinden. We zijn een welvaartsland en praktisch iedereen kan voldoen aan de eerste levensbehoeften: eten en wonen. Ik vraag me soms af hoe het met de grote groep arme mensen in de ontwikkelingslanden gesteld is. Zij zijn immers iedere dag opnieuw bezig...
15 feb 2021
Godver de godver weer uit mijn comfortzone gehaald… Vanaf metrostation Noorderpark in bus 35 gestapt. Ik lette niet goed op, ben geconditioneerd om na twee minuten om op te veren wanneer de bus mijn halte nadert. Mijmerend zat ik op mijn lievelingsplek, de plek waar bijna nooit mensen gaan zitten als ze de keuze hebben. Die stoeltjes in het begin van de bus, twee naast elkaar en twee...
31 jan 2021
Vroeger toen ik nog bij de Thuiszorg werkte, waarschuwde ik regelmatig mijn klanten voor kleine criminelen die in de stad rondwaarden en kwetsbare oudere mensen bestalen. Nooit zomaar open doen, eerst uit het raam kijken, hield ik ze voor. Als ik ze vertelde hoe deze dieven te werk gingen, was er een kans dat ze mijn raad opvolgden. Als ze tenminste niet vergeetachtig waren of dementie...
15 jan 2021
Corona heeft mijn, uw, ons gedrag en bewegingsvrijheid ingeperkt. We mogen heel veel niet meer: elkaar niet meer aanraken, zoenen of omhelzen. Niet meer met z’n tweeën boodschappen doen, niet meer dan drie personen bij ons thuis uitnodigen, niet meer naar het werk, onze ouders of grootouders niet meer bezoeken, zelfs frisse lucht heeft ingeboet, en we zitten te walmen achter mondkapjes. We...
8 jan 2021
Als schrijver wordt je afgerekend op het laatste dat je publiceert. Als nieuwe lezer is dat het eerste werk dat je leest van die schrijver. Is het werk niet interessant, mooi, spannend of pakkend, dan ben je als schrijver die nieuwe lezer kwijt. John Irving is de enige schrijver die ik, als genieter van dikke boeken, volg. Na Hotel New Hampshire, dat ik naarmate ik het einde naderde, steeds...
1 jan 2021
Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig nieuwjaar!...
23 dec 2020
Vanmorgen was ik laat, pas om negen uur werd ik wakker. Uit bed bespeurde ik een lichte hoofdpijn en samen met een klein kuchje voor de derde dag was het reden tot afwegen. Voor mezelf ben ik niet bang, ik ben gezond en heb een uitstekend immuunsysteem dat mij zo’n vier keer in mijn hele leven in de steek heeft gelaten. Het woord griep heeft voor mij weinig betekenis. Ik zal de komende...
26 nov 2020
Al heel snel stopte ik met telefoneren op de fiets. Was ik aan het werk en aan het fietsen en hij ging af, dan dacht ik, laat maar zo belangrijk is het vaak niet en het kan best even wachten.’ Ik heb me er geen moment schuldig om gevoeld, dat ik anders dan mijn collega’s me niet meer op liet jagen maar genoot van de hersteltijd tussen twee afspraken of activiteiten in. Zoals dat gaat...
14 okt 2020
De dag na de persconferentie van 13 oktober, een gedeeltelijke lockdown. Iedereen vindt van alles over alles. Iedereen vind van alles over Corona. Ik ben er mee gestopt. Ik doe wat de overheid van mij vraagt. Nee, ik vind mondkapjes niet fijn, nee ik weet niet of het helpt, als ze het bovenin al niet weten, ik dan wel? Ik ben gestopt met speculeren. En dat geeft veel meer lucht, want...
7 okt 2020
Het hoort bij het ouder worden, dat ik meer behoefte aan rust krijg Mijn geest verlangt er naar, het lichaam ook. Mijn gehele lijf, gevoel en geest is blijkbaar al bezig afscheid te nemen van het leven. Er komt waarschijnlijk, als ik lang genoeg blijf leven, een grotere hunkering naar de dood en als het goed ik glij ik dan vanzelf weg in de duisternis, misschien wel in mijn slaap. Dit...
17 sep 2020
Als ik een column schrijf, laat ik deze het liefst een week liggen. In coronatijd kan ik me zelfs een paar uur niet veroorloven. De inzichten die ik krijg als ik schrijf, zie ik dikwijls dezelfde avond terug in Nieuwsuur. En is het alweer oud nieuws wat ik heb geschreven. Het is me al eerder overkomen en ik heb de desbetreffende column niet meer geplaatst. Ik doe het nu wel, omdat ik misschien...

Pagina 1 van 12  >  >>