Kunst Met Een Verhaal

Leven met verschillende identiteiten. Hoe schilderen helpt bij het vinden van balans

Mathisse Arendsen lijdt aan een Dissociatieve IdentiteitsStoornis (DIS) als gevolg van een traumatische jeugd. Het schilderen is voor hem een enorme steun:"Zonder kunst zou ik waarschijnlijk draaideurpatiënt geweest zijn".

Mathisse1

Hoe helpt het maken van kunst bij uw herstel?
DIS heette vroeger meervoudige persoonlijkheidsstoornis. De verwerking gaat via tekenen en
schilderen. En ja, dat kan op die manier gezien worden als een soort therapie. Ik ben vier keer
opgenomen geweest. Ik ben iedere dag wel bezig, ook in het weekend. Ik ben soms wel zes
weken bezig met een doek. Ik werk het liefst met olieverf. Dat geeft meer diepte dan acryl.
Ik ben onlangs zeventig jaar geworden en ben nu zover dat ik twintig verschillende stijlen
beheers. Iedere serie is in een andere techniek en in een andere stijl. Hiermee kan ik
combinaties maken naar eigen wens; synthesen tussen die verschillende stijlen. Ik heb
inmiddels negenennegentig exposities gehad.

Op stapel staat een serie van dertig werken die ik eind volgend jaar ga exposeren bij Galerie 'Beeldend
Gesproken'. Deze bevat thema'€s uit de Bijbel die ik heb geschilderd vanuit psychotisch
perspectief. Ik heb een aantal psychosen gehad en wat mij daarin opviel was de kleurenwereld.
Zelf kan ik nu leven met mijn verschillende identiteiten, omdat ik er via mijn werk mee kan
communiceren. Ik hoop de kijker een sleutel tot het onderbewustzijn aan te reiken

Is er een bepaald schilderij dat veel voor u betekent?
Dat is een werk van pakweg vijftien of twintig jaar terug, gemaakt vanuit mijn alter ego Ana'€is,
een meisje van dertien. Dat speelde in een traumatische periode. Die alter was in eerste
instantie een redding voor mij. Op een gegeven moment dacht ik echter het zelf aan te kunnen
en wilde ik haar ontkennen. Deels uit schaamte. Dat lukte niet en ik begon haar als een stoornis
te ervaren. Als eenmaal een alter ego ontstaan is, dan is dat voor mij onomkeerbaar.
Ik heb toen een schilderij gemaakt waarin ze stond afgebeeld als een soort monster. Ik dacht
van haar af te komen door het werk te vernietigen. Dit hielp mij niet. Daarna heb ik haar
afgebeeld als prinses; daar was ze blij mee. Toen liet ze mij een tijd lang met rust. Er was tussen
haar en mij een symbiose gegroeid. Ik heb een boek geschreven waarin ze aan het woord komt.

Helpt het schilderen u om uw identiteit te vormen?
Zonder kunst zou ik het niet redden. Ik groei, ik krijg meer overzicht. Het helpt me de valkuilen
van mijn psyche te leren kennen en te weten wat ik moet doen en laten. Daarnaast gebruik ik medicatie en heb ik om de veertien dagen een gesprek met een therapeut. Samen met mijn
schilderkunst en gezin voelt dat als een mantel om mij heen.

In uw kunst lijkt de zoektocht naar het vrouwelijke en mannelijke naar voren te komen.
Ja, inderdaad. Ik heb mannelijke en vrouwelijke kanten in mij, ik ben biseksueel. En in mijn
schilderkunst gebruik ik dat symbolisch: het evenwicht tussen het mannelijke en het
vrouwelijke. Dat zou ook goed zijn voor deze wereld. Door het zoeken naar evenwicht heb ik
minder last van angst, paniekstoornissen en dwangmatigheden. Die zoektocht naar balans komt
ook terug in mijn vroege werk. In de pentekeningen beoefende ik de kunst van het weglaten. Je
hebt vorm en je hebt restvorm. De restvorm is het witte tekenpapier. Het getekende en het
papier moeten een geheel vormen.

Probeert u ook anderen te helpen met uw kunst?
Ja, ik probeer de kijker herkenning en troost te bieden. Ik heb ooit geëxposeerd in een
ontwenningskliniek, waar ik ook gezeten heb. Van mede patiënten kreeg ik positieve reacties op
mijn werk. Verder heb ik een expositie gehad met de serie '€˜Schizofrenie'€ toegespitst op DIS.
Gedurende die expositie kreeg ik een dikke envelop en daar zaten brieven en kindertekeningen
in.Ik dacht dat er een schoolklas was geweest die de opdracht had gekregen om de kunstenaar aan aan te spreken met een brief en tekeningen en dergelijke. Dus ik heb ze allemaal apart beantwoord.
Later bleek dat het om een en dezelfde persoon ging met DIS. Zij herkende heel veel in het werk
en had er baat bij. Een intense correspondentie volgde. Ik was hier erg blij mee. Ik heb liever
dat iemand mijn werk op waarde schat en er iets aan heeft, dan dat ik goed verkoop.

Mathisse2


 

Mathisse Arendsen lijdt aan een Dissociatieve IdentiteitsStoornis (DIS) als gevolg van een traumatische jeugd. Het schilderen is voor hem een enorme steun:"Zonder kunst zou ik waarschijnlijk draaideurpatiënt geweest zijn".

Mathisse1

We zijn op bezoek bij Max Carper (27) in zijn huis in Assendelft. We willen hem interviewen over zijn schilderkunst, maar hij komt met een object. Het lijkt op een hoofd van een T-Rex.

Gil is succesvol als danser en wint de internationale danswedstrijd Juste Debout. Na zijn psychose heeft dit succes echter weinig waarde voor hem. Die vindt hij uiteindelijk in het geven van danstherapie aan anderen. 

dance-430554_640

We ontmoeten Rik Oskam op een herfstdag in het SCIP pand aan de Keizersgracht. Hij heeft een map met met werk meegenomen en we praten over het ontstaansproces van zijn kunst. 

We ontvangen kunstenaar Gert op de zolderkamer van Ervaringswijzer en praten over zijn werk. Hij heeft zowel foto's als originelen bij zich.

De vriendschappelijke maar soms uitdagende relatie tussen de Gwen en Carlijn vormt de basis voor hun muziek en teksten. Deze 'Rappende Meiden' combineren lichtvoetige klanken met indringende woorden.