Olga de la Fontaine

<<  <  Pagina 2 van 11  >  >>

29 dec 2017
Het leven doet hem pijn. Hele dagen brengt hij door op bed. Zijn televisie heeft hij verplaatst naar zijn slaapkamer. Aan het einde van de dag worstelt hij zich omhoog. Hij treft zijn kleren aan als het slordige hoopje waar hij ze heeft uitgetrokken. De gedachte aan hoe lang ze niet meer gewassen zijn duwt hij weg. De broek is te wijd geworden en hij bedenkt dat hij ook gisteren niet heeft...
9 dec 2017
Ik had nooit helden. Ik had als puber wel posters aan de muur hangen van popbands, ze lagen in huis, mijn zus had ze waarschijnlijk gekregen en ergens had ik ze gevonden. Het was pure muurvulling. Al vroeg begreep ik dat je je eigen held moet zijn, je moet immers je hele leven met jezelf doorbrengen en als je je zelf niet mag, heb je een groot probleem. Jezelf iedere dag recht in de spiegel...
26 nov 2017
Zo, ik heb een klacht ingediend. Bij de apotheek.

Nu heb ik gelukkig niet al te dure medicijnen, maar ik heb ze wel hard nodig, ze voorkomen dat ik een terugval krijg, een recidive, mooi gezegd, in een psychose. Verder heb ik mijn angststoornis ver onder controle. Ik ben op het moment psychiaterloos. Mijn huisarts schrijft mijn recepten uit, aan de hand van de gegevens die ik aan de assistente heb doorgegeven. Een daarvan is de paroxetine...
29 okt 2017
Ik ben met de dood opgegroeid.

Mijn eerste sterfgeval was mijn oom, boer en koeienhouder. Op een avond kwam hij niet thuis. Ze zochten hem op zijn land. Wat er precies is gebeurt weet niemand, maar de stier had hem op de horens genomen. De kist werd gesloten, we mochten hem niet meer zien. Zeventien was ik toen mijn moeder overleed. Hersenbloeding, gevolgd door coma en een maagbloeding. Binnen drie dagen was ze weg. Laatst...
15 okt 2017
De middelbare leeftijd wordt bepaald door de levensverwachting van de burgers in een bepaald land. In Westerse landen is dat tussen de 40 en 65 jaar. Hoort de overgang bij de midlifecrisis van vrouwen? Krijgen vrouwen een midlifecrisis? Komen mannen in de overgang tijdens hun midlifecrisis? Bij het middelbaar worden hoort naast de lichamelijke ongemakken ook de veranderende...
8 okt 2017
n de bus van 09.30 uur kwam ze tegenover mij zitten.

Behoedzaam legde ze de zware massa die haar lichaam was neder op de stoel. Haar mond hing wat open, opgedroogd speeksel ontsierde haar mond. Ik keek haar aan. Ze keek terug. Ik ben bij tante Jeltje geweest,' vertelde ze blij. 'Oh, gezellig,' reageerde ik. 'Ben je blijven slapen?' 'Ik ben vanmorgen vroeg weggegaan om haar mijn nieuwe tanden te laten zien.' Ze lachte en tikte tegen haar...
28 sep 2017
De wekker gaat. Oh god, ik heb veel te weinig geslapen. Zal ik blijven liggen? Zal ik me ziek melden? Ik herinner me een overleg vanmiddag met het managementteam. Belangrijk. Ik sta op en richt mijn lijf. Zo, altijd sterk overkomen, en dat begint met je houding. Een stief half uurtje later zit ik in de auto, ik erger me rot, er staat file, vast een ongeluk en ja inderdaad ik passeer na tien...
9 sep 2017
Het is niet dat ik aan de empathie van mensen twijfel, empathie hebben mijn familie en vrienden in hoge mate. Bij hen komt troost als vanzelf, mijn familie omdat we zo'n beetje hetzelfde mee maakten, vrienden omdat ze bijna alle behept zijn met psychisch lijden in of aan het leven. Collega's en kennissen hoeven voor mij geen rekening met mijn gevoelens te houden. Maar er zijn mensen, die ik...
19 aug 2017
Ik ben met mijn nichtje op stap geweest, naar de IJhallen, en ik heb veel geleerd. Allereerst dat ze een waanzinnig talent heeft qua richtingsgevoel, ik kon me helemaal op deze bijna zestien jarige verlaten. Misschien staat het stom als je als volwassene de weg kwijtraakt, maar omdat ik altijd de weg kwijt raak ben ik de schaamte een beetje kwijtgeraakt. Feiten zijn immers feiten. Ik leerde dat...
13 aug 2017
Hij ging niet af, het gevreesde poortje op het vliegveld van Genova De keren dat ik gereisd heb de afgelopen jaren, moest ik steevast gefouilleerd worden. Ik heb het weleens gevraagd: Komt het door de pin in mijn rug? Ze zeiden van niet.

We reisden terug naar Amsterdam van een korte week in de bergen van Italië. Met twee auto's waren we er naar toe gereden, in twee dagen tijds. Een busje en een Ford. In Nederland zagen we het al: de auto van onze medereizigers voor ons stootte enorme walmen uit de uitlaat. Wij, de chauffeuse tevens eigenaresse van het huisje in Italië, en ik, in het busje er achter, vertelden erover bij onze...
22 jul 2017
Nooit uitte ik mijn emoties. Tegen niemand. Angst, jaloezie, boosheid of verdriet. Mijn kwetsbare zelf had ik toegedekt. Ik droeg een masker van stoerheid,. Die niemand mij af kon nemen. Behalve Psychose. Haar lukte het wel. En toen zij kwam veranderde ik van een meisje van vijfentwintig met een sterke persoonlijkheid in een hoopje ellende. Tenminste, die eerste uren dat ik me had overgegeven,...
15 jul 2017
Ik ben een koopjesjager. Vroeger waren wij arm en ik ontwikkelde noodgedwongen een neus voor goede maar goedkope artikelen. Als ik ga shoppen, is een bezoek aan De Zeeman een onderdeel van de winkels die ik aandoe. De laatste jaren heb ik daar de Action aan toegevoegd, deze is trouwens gemeengoed geworden van winkelend Nederland, wie kent de Action niet? Men wipt daar schaamteloos naar binnen....
8 jul 2017
Zij is geboren in het huis dat haar vader en moeder kochten toen ze gingen trouwen. Ze groeide op in een veilige omgeving. 's Avonds lazen haar vader of moeder haar voor uit een mooi kinderboek. Ze mocht al vroeg op balletles. Later kreeg ze ook muzikale scholing. Ze leerde piano spelen, kreeg zangles. Ze had vele vriendjes en vriendinnetjes. Hun ouders kenden de hare. Zoals iedereen elkaar in...
18 jun 2017
Van lieverlee begin ik enige structuur in mijn dagelijkse bezigheden te krijgen.

Naast mijn betaalde werk doe ik vrijwilligerswerk en ik heb hobby's. Sommige daarvan moet je dagbesteding noemen, omdat het georganiseerd wordt door instellingen die GGZ cliënten als doelgroep hebben. Dagbesteding, ik vind het een rot woord. Alsof je alleen maar bezig bent om je dagen vol te krijgen. Nog erger wordt het als je er zinvol voor zet. Auuwwhhh. En toch is het zo. Ik ken veel mensen...
12 jun 2017
Ik ben voor mezelf een notoire dagdromer, wat wil zeggen dat ik dikwijls in gedachten verzonken ben.

Op zich is dat niet erg, lastig wordt het wanneer ik in gesprek ben met iemand, of erger, in overleg met meerdere mensen. Ik schroom niet meer om te vragen of men wil herhalen wat hij net zei. Dat doen de meeste mensen gaarne, maar ik mag het niet te bont maken, natuurlijk. Het klinkt gek, maar laat mij voorzitten en tegelijkertijd notulen maken, dan ben ik op mijn scherpst. Snel afgeleid zijn,...
28 mei 2017
Sinds twee maanden had ik besloten tot kat. Met een vriendin bezocht ik het dierenasiel in Osdorp. We kregen een rondleiding en de horrorverwachting van diertjes in een te klein hokjes bleek niet te kloppen. De katten, konijnen en honden hadden redelijke leefruimtes, wat je ook al kon afmeten aan het immense gebouw zelf.

Na de rondleiding mocht ik een kat gaan uitzoeken. Helaas, alle katten die ik leuk vond en nog niet bejaard, moesten alle een tuin. De enige kat die slechts een balkon behoefde was te oud en lelijk. Als je mag kiezen, dan graag een beetje schoonheid, toch? Op koningsavond googelde ik wat rond en kwam uit op Marktplaats. En daar was ie! Bieden moest ik, ze wilden 50 euro, ik bood 31. Het...
21 mei 2017
Ik lijd nu bijna twee jaar aan chronische duizeligheid. Duizeligheid is een containerbegrip, in mijn geval: ik ben licht in het hoofd, heb een wattengevoel en, als het heel erg is, het gevoel dat mijn hoofd dicht zit met cement en er een soortstroom door heen gaat. Het wordt erger als ik voor de computer zit. En dan vooral in de ochtend. Mijn ochtendritueel kan ik dus wel vergeten. Ik stond ' s morgens op, nam een bak koffie en ging schrijven. Nu had ik al besloten om veel minder voor de computer te zitten. Wat wil zeggen dat ik er niet altijd toe zal komen om mijn column er uit te rammen. Zondagcolumnolga zal worden columnolga. Ik laat de discipline los, en zal meer naar mijn gezondheid gaan kijken. Het gaat me aan het hart. Maar het moet.

Koningsdag Feit is dat ik deze dag de deur ben uit gegaan. Niet dat ik me niet meer ellendig zou voelen. De pijn in mijn hart is er nog steeds, alleen minder frequent. De eerste twee jaren na Bas heb ik omgetrokken, door gezwoegd. Dit derde jaar weet ik, gaat over mij: Hoe is mijn positie, hoe stel ik me op, hoe sta ik in het leven, en ook, hoe ga ik verder? Gedachtes die nieuw zijn, ik dacht...
23 apr 2017
Wist je dan niet dat toen Je ingetogen schreeuwen en je sprakeloosheid nu de verstilling in mijn hart doet echoën?
17 apr 2017
Mijn vriendin reed. Ik had last van mijn chronische duizeligheid. Van Amsterdam naar Bunnik. Een mooie zondag, warm en zonnig. Een perfecte dag voor een openlucht festival.

We praatte gemoedelijk toen het gebeurde. De motor begon heidens te krijsen, remde zichzelf keihard af en liet zich niet meer sturen. Na enkele seconden stonden we stil. Midden op de snelweg. Auto's raasden ons links en rechts voorbij. Verstijfd wachtte ik op de klap. Ik trilde over mijn hele lichaam. We keken elkaar aan. Ik zette de alarmlichten aan die zij al had gezocht maar niet had kunnen...
10 apr 2017
Ik zit thuis. Op de bank. Aan huis gekluisterd door een slijmbeursontsteking vastgesteld door een arts in opleiding. Ik heb het niet zo op artsen in opleiding. Ik wil mijn eigen huisarts, een man op gevorderde leeftijd met bakken ervaring.

Ik had al twee weken last van een lichte zeurende pijn in mijn linkerbeen. Artrose, dokterde ik zelf. Maandag had ik besloten om woensdag de huisarts te consulteren. Ik dronk mijn koppen koffie en ging vervolgens onder de douche. Daar sloeg de pijn toe. Gemene harde scheuten door mijn heup. Nieuwe heup nodig constateerde ik. De assistente vertelde me dat een van de doctoren vanmiddag langs zou...
2 apr 2017
De afgelopen jaren domineerden de stromen vluchtelingen het NOS journaal. Iedere keer opende het nieuws met nieuwe informatie. Nu na de verkiezingen waar de televisie de laatste maanden bol van stond, is, de aandacht voor de vluchtelingen terug gekeerd.

Ik moet naar Koog aan de Zaan naar mijn lotgenotengroep voor mensen die een geliefde aan suïcide zijn kwijtgeraakt. Ik ga met de bus en als we het eindpunt hebben bereikt moet ik nog een kwartiertje lopen. Daarbij passeer ik een wijds uitzicht aan het rustige water met een aantal molens in de verte. Zoals altijd zijn er de toeristen die met mij zijn uitgestapt en van dit fotomoment een sellfie...
26 mrt 2017
Samen Liggen we Naast elkaar Je draait Je rug Van me af Ik weet Jouw hoofd vol Van de dood Ik sluit me Tegen jouw Lichaam Meer kan ik Voor jou Niet doen
19 mrt 2017
Het was weer zover: Rokjesdag, genoemd en uitgevonden door wijlen Martin Bril.

Toch zou het geen Rokjesdag moeten heten. Wij vrouwen dragen namelijk het hele jaar door rokjes. Het bijzondere van Rokjesdag betreft dus niet de rokjes als wel de blote benen. Wat ik me meteen afvraag: hoe meten we dat het Rokjesdag is geweest aan het einde van de dag? Dat tous les femmes en masse hun blote benen hebben laten zien? Vullen zij aan het einde van de bewuste dag een enquêtevraag...
12 mrt 2017
Normaal gesproken zeur ik niet over de euro. Dat gebeurt immers al genoeg, er zijn mensen die terug willen naar de gulden.

Dat snap ik. Sinds de euro is alles veel duurder geworden. De euro heeft de gulden vervangen. Wat vroeger een gulden kostte, kost nu een euro. Helaas is ons salaris of uitkering niet evenredig omhoog gegaan toentertijd. Daarom verlangen mensen terug naar de gulden. Tegenwoordig wordt er enorm gestunt met de prijzen, in de supermarkten, en vooral ook bij de Etos en Kruidvat. Ik stond bij de...

<<  <  Pagina 2 van 11  >  >>