Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

15 mei 2022 , Olga de la Fontaine

Hiërarchie in de psychiatrie

Marrakech mei 2013

Hij ligt daar, voorovergebogen, zijn magere borstkas en zijn blote voorhoofd raken de hete stenen van de straat. Hij bedelt, smèèkt.

Hiërarchie wordt meestal gemeten via de maatschappelijke ladder. Iemand die het helemaal voor elkaar heeft, zoals we dat noemen, heeft àlles: een goede baan, een ruim huis, een dikke auto voor de deur, partner en kinderen, gaat twee jaar met vakantie en is slank bovendien.

Ook in de psychiatrie hebben we hiërarchie. Je hebt de mensen die hun psychische gevoeligheden onder controle hebben, wel of niet met medicatie en daarnaast een leven kunnen leiden, met werk, een huis, een eega en misschien wel kinderen.

Daarnaast heb je de mensen die zelfstandig en alleen wonen, soms met latrelatie en vaak met vrijwilligerswerk. Sommigen leven prima en stabiel, anderen weten maar net het hoofd boven het water te houden en hebben steeds ambulante begeleiding nodig.

En dan zijn er de mensen die kortdurend of langdurig begeleid wonen of voor altijd in een ggz instelling zullen verblijven. Voor die laatste groep is zelfstandig wonen de allergrootste wens, die dikwijls onvervuld zal blijven.

De laatste groep zijn de mensen die een opname nodig hebben, in crisis zijn. Dan sta je helemaal onderaan de ladder.

Dan heb je natuurlijk ook nog de hiërarchie in de psychiatrische stoornissen, schizofrenie (psychose gevoeligheid) en PTSS (posttraumatische stressstoornis) staan bijzonder laag.

Een vriendin van mij zegt altijd: dat je niets met niemand anders kan vergelijken.

Een andere vriendin zei ooit: Iedereen vindt zijn eigen sores toch het belangrijkste.

Wijze vrouwen.

Hiërarchie zit in mijn hoofd. Hiërarchie maak ik zelf. Lààt ik mezelf opleggen door naar anderen te kijken. Ik zeg: Vergelijk je jezelf met jezèlf.

Accepteer hoe het nu is. Dan pas kun je gaan bouwen. Ja, het is soms een eenzame strijd. En ja, je moet het zelf doen. Maar als je het probeert, ondanks alle ellende, als je jezelf openstelt en bereid bent om hard te werken, zal je merken dat er mensen voor je klaar gaan staan, helpen zit nu eenmaal in de aard van heel veel mensen.

Als ik je een tip mag geven: begin met het weggooien van de weegschaal. Wèg met dat kreng, je voelt aan je kleren wel of je meer of minder moet eten Laat je niet ontmoedigen en beheersen door zo’n apparaat.

Een tweede tip: beweeg. En dat hoeft niet hardlopen te zijn, zoals sommige psychiaters willen. Wat mij heeft geholpen, en nòg: zet de keukenwekker op vijf minuten. Ga staan, doe je ogen dicht en beweeg op de manier die jij prettig vind. Als je dansen fijn vind, ga dan dansen. En als dat alleen maar zwaaien met de heupen is; het is genoeg. Je moet (sorrie voor het moeten!) wel proberen niet te denken.

Waar het om gaat is dat je ruimte creëert in je hoofd, dat je los komt van die malende geest. Depressie is volgens mij vastzitten in je geest, dus je moet los.

Na die vijf minuten zet je weer de keukenwekker vijf minuten en ga je liggen. Handen op je buik als je dat fijn vind, probeer opnieuw los te komen, bijvoorbeeld door bewust te gaan ademen. Niets komt vanzelf, maar oefening baart kunst.

Mindfullness en yoga bewerkstelligen ook het leeg worden van je hoofd. Maar voor deze oefening hoef je de deur niet uit, het kost geen geld en vergt slechts tien minuten. En eens per dag is genoeg. Het is een begin.

Als laatste: zit je in crisis: je komt er weer uit, dat is zeker. Lager kun je namelijk niet komen, dus de weg is altijd omhoog.

Reacties:

Mee eens

Miriam Krekel
Mooi omschreven, goede tip die keukenwekker!
16-05-22
Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
15 mei , Olga de la Fontaine
Marrakech mei 2013 Hij ligt daar, voorovergebogen, zijn magere borstkas en zijn blote voorhoofd raken de hete stenen van de straat. Hij bedelt, smèèkt. Hiërarchie wordt meestal gemeten via de maatschappelijke ladder. Iemand die het helemaal voor elkaar heeft, zoals we dat noemen, heeft àlles: een goede baan, een ruim huis, een dikke auto voor de deur, partner en kinderen, gaat twee jaar...
17 apr , Olga de la Fontaine
Ze noemen mij die dikke. Als er iemand is die niet weet over wie ze het hebben, wordt de omschrijving van mijn persoon aangevuld met: ‘Je weet wel, die kleine met dat korte haar.’ En dan weten ze het meestal wel. Hokjesgeest. Men wil classificeren, net zoals psychiaters dat doen met hun handboek, de DSM-5, zodat ze over ons cliënten kunnen praten in vaktermen. Psychiaters die ik pas later...
27 mrt , Olga de la Fontaine
We zijn weer iemand kwijt. Ze is deze week gestorven. Ik werd gebeld door mijn collega. Vanuit het team waren ze bezig om iedereen op de hoogte te stellen. Cliënten en medewerkers. Ik schrok, natuurlijk, we schrokken allemaal. De eerste vraag was: was het een natuurlijke dood? Dat was het. Ze was gestorven aan een te hoog bloedsuikergehalte gevolgd door een hartaanval. Een dood rechtstreeks...
23 mrt , Olga de la Fontaine
We schrijven 11 maart 2022. Op de valreep van het afschaffen van de mondkapjes, vergat ik gisteren voor de allereerste keer sinds Corona om een mondkapje in mijn tas te stoppen. Toen in juni 2020 de mondkapjes wettelijk verplicht werden in het Openbaar Vervoer bereikte ik op een zaterdag voor de invoering daarvan de Albert Cuyp. Bij de stoffenhandelaar waren ze al helemaal in de...
27 feb , Olga de la Fontaine
Gillen wil ik. Slaan. Bonken tegen de ruit die haar van mijn misschien wel corona-adem scheidt en er wellicht voor zorgt dat ik haar de ziekte geef. Vannacht kreeg ik een schorre, wat rauwe keel, heb ik nooit. Ik moet een zelftest doen. Ik weet het. Ik dacht alleen even mijn medicijnen op te halen uit de servilocker van de apotheek, die buiten staat. Maar toen ik mijn antidepressiva uit nam,...
6 feb , Olga de la Fontaine
Via facebook vroeg ze om raad: ‘Ik ben bezig met een nieuw boek, en zit in een flow, met als gevolg dat ik alleen naar buiten ga om boodschappen te doen. Hoe kan ik dit omkeren?’ Toen ik dit las, dacht ik: afspraken maken met jezelf en je daaraan houden! Maar het schijnt allemaal niet zo makkelijk te zijn. Nu ben ik gezegend of behept, het is maar hoe je het bekijkt, met een overdosis...