Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

27 maart 2022 , Olga de la Fontaine

Uit de oude doos 2014: Bijwerkingen en de dood: helaas nog steeds actueel

We zijn weer iemand kwijt. Ze is deze week gestorven. Ik werd gebeld door mijn collega. Vanuit het team waren ze bezig om iedereen op de hoogte te stellen. Cliënten en medewerkers. Ik schrok, natuurlijk, we schrokken allemaal. De eerste vraag was: was het een natuurlijke dood? Dat was het. Ze was gestorven aan een te hoog bloedsuikergehalte gevolgd door een hartaanval. Een dood rechtstreeks gekoppeld aan een van de bijwerkingen van de medicijnen: sterk overgewicht.

Ze kwam bij ons werken als vrijwillig administratief medewerker. Al snel begreep ik dat ze een intelligente dame was. Ze vloeide goed met de andere vrijwilligers en bleef ook dikwijls eten bij onze kookclub. Tot ze op een dag niet meer verscheen. Ik belde. 'Depressief', zei ze. Ik kon niets voor haar doen, gaf ze aan. Ik bleef haar bellen, eens in de zoveel tijd. Toen veranderde ik van functie. Ze verdween uit mijn gezichtsveld tot ik haar een paar maanden geleden weer zag. Tonnetje rond, twintig, misschien wel dertig kilo aangekomen. Dat viel het eerst op. Maar ook: ze lachte en ik kreeg de indruk dat het geestelijk goed met haar ging. Ik vroeg haar: ‘Wat is er gebeurt, was je met je pillen gestopt? ‘Ja,’ zei ze, ‘ik was met mijn medicijnen gestopt.’

We waren met velen bij de herdenkingsbijeenkomst. Onze zingever was er bij. Hij leidde het gesprek dat o zo prettig en betrokken vorm kreeg. Mooie woorden werden er gezegd en ook dat het zo oneerlijk was dat ze dood was, nog maar een paar dagen verwijderd van haar vijftigste verjaardag. Ze had geld gespaard, ze wilde het uitvoerig vieren. Ze was juist bezig om het weer goed te hebben. ‘Shinning’ werd er genoemd, stralend was ze, de laatste tijd.

Ondanks alle verdriet over haar overlijden, zijn we ook blij dat het geen suïcide was. Zelfmoord gaat altijd om de schuldvraag. Hadden we kunnen helpen? Hebben we niet genoeg ons best gedaan?

Deze dood gaat over de bijwerkingen. Een direct gevolg van het slikken van de pillen. Ze was al dik toen ze stopte met haar medicijnen. Waarschijnlijk was dat ook de directe aanleiding geweest om te stoppen. En toen ze weer begon te slikken omdat het alleen maar slechter met haar ging, kwam ze hups zo weer, nog meer, nòg meer kilo's aan.

Wat zou er zijn gebeurd als ze langzaam was begonnen met afbouwen? Niet lukraak was gestopt, maar stapje voor stapje de medicatie had verminderd? Zou ze wat kilo's zijn kwijt geraakt? Het zelfbeeld van cliënten is dikwijls zo laag. Mensen buiten de psychiatrie weten niet dat cliënten zo dik zijn door de bijwerkingen van de medicijnen, ze worden aangezien als schrokops, als mensen die zich niet kunnen beheersen. En ook bij de cliënten onderling is er soms weinig empathie. Vaak lijdt de cliënt in zijn eentje. Overgewicht, het is een soort taboe. Ook in psychiatrieland. Alsof het je eigen schuld is.

We hebben alweer iemand verloren.

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
15 mei , Olga de la Fontaine
Marrakech mei 2013 Hij ligt daar, voorovergebogen, zijn magere borstkas en zijn blote voorhoofd raken de hete stenen van de straat. Hij bedelt, smèèkt. Hiërarchie wordt meestal gemeten via de maatschappelijke ladder. Iemand die het helemaal voor elkaar heeft, zoals we dat noemen, heeft àlles: een goede baan, een ruim huis, een dikke auto voor de deur, partner en kinderen, gaat twee jaar...
17 apr , Olga de la Fontaine
Ze noemen mij die dikke. Als er iemand is die niet weet over wie ze het hebben, wordt de omschrijving van mijn persoon aangevuld met: ‘Je weet wel, die kleine met dat korte haar.’ En dan weten ze het meestal wel. Hokjesgeest. Men wil classificeren, net zoals psychiaters dat doen met hun handboek, de DSM-5, zodat ze over ons cliënten kunnen praten in vaktermen. Psychiaters die ik pas later...
27 mrt , Olga de la Fontaine
We zijn weer iemand kwijt. Ze is deze week gestorven. Ik werd gebeld door mijn collega. Vanuit het team waren ze bezig om iedereen op de hoogte te stellen. Cliënten en medewerkers. Ik schrok, natuurlijk, we schrokken allemaal. De eerste vraag was: was het een natuurlijke dood? Dat was het. Ze was gestorven aan een te hoog bloedsuikergehalte gevolgd door een hartaanval. Een dood rechtstreeks...
23 mrt , Olga de la Fontaine
We schrijven 11 maart 2022. Op de valreep van het afschaffen van de mondkapjes, vergat ik gisteren voor de allereerste keer sinds Corona om een mondkapje in mijn tas te stoppen. Toen in juni 2020 de mondkapjes wettelijk verplicht werden in het Openbaar Vervoer bereikte ik op een zaterdag voor de invoering daarvan de Albert Cuyp. Bij de stoffenhandelaar waren ze al helemaal in de...
27 feb , Olga de la Fontaine
Gillen wil ik. Slaan. Bonken tegen de ruit die haar van mijn misschien wel corona-adem scheidt en er wellicht voor zorgt dat ik haar de ziekte geef. Vannacht kreeg ik een schorre, wat rauwe keel, heb ik nooit. Ik moet een zelftest doen. Ik weet het. Ik dacht alleen even mijn medicijnen op te halen uit de servilocker van de apotheek, die buiten staat. Maar toen ik mijn antidepressiva uit nam,...
6 feb , Olga de la Fontaine
Via facebook vroeg ze om raad: ‘Ik ben bezig met een nieuw boek, en zit in een flow, met als gevolg dat ik alleen naar buiten ga om boodschappen te doen. Hoe kan ik dit omkeren?’ Toen ik dit las, dacht ik: afspraken maken met jezelf en je daaraan houden! Maar het schijnt allemaal niet zo makkelijk te zijn. Nu ben ik gezegend of behept, het is maar hoe je het bekijkt, met een overdosis...