Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

27 februari 2022 , Olga de la Fontaine

Woedend

Gillen wil ik. Slaan. Bonken tegen de ruit die haar van mijn misschien wel corona-adem scheidt en er wellicht voor zorgt dat ik haar de ziekte geef. Vannacht kreeg ik een schorre, wat rauwe keel, heb ik nooit. Ik moet een zelftest doen. Ik weet het. Ik dacht alleen even mijn medicijnen op te halen uit de servilocker van de apotheek, die buiten staat. Maar toen ik mijn antidepressiva uit nam, zag ik dat het weer het verkeerde merk is…Ik ga naar binnen.

Mijn ogen spuwen gif richting de apothekersassistente. In mijn psychose van meer dan vijfendertig jaar geleden, zou ik geloofd hebben dat er een kans bestaat dat ik haar met mijn blik vermoord. Als blikken konden doden…

Zij kan er niks aan doen, ze doet alleen maar precies wat de computer zegt, maar ik moet mijn woede kwijt. Ik houd me in. Rustig, Olga.

‘Dat andere merk antidepressiva die u wil, wordt niet vergoed door de zorgverzekeraar.’

Ik zeg met klem: ‘Ik heb deze discussie drie maanden geleden ook al gevoerd. Sterker nog, sinds ik hier woon, en klant ben bij jullie, krijg ik minstens eens per jaar het verkeerde merk.’

Nu zult u denken, ach, een ander merk medicijnen, die zijn toch hetzelfde, alleen een ander hulpstofje?

Nee dus. Teva helpt mij. Sandoz niet. Ik heb het ettelijke malen uitgeprobeerd. Ik ontwikkel angst binnen twee dagen.

‘Ik zal het erover hebben met de apotheker.’

‘Die weet ervan,’ zeg ik.

‘Ik mag dit niet zelf beslissen,’ zegt ze trouwhartig. ‘Hij komt vanmiddag.’

‘Ik wil vandaag nog gebeld worden,’ eis ik.

Briesend verlaat ik de apotheek. Buiten ga ik stampend lopen. De woede moet er uit.

In mijn achterhoofd weet ik dat het goed komt, ik heb immers de rode knop: het telefoonnummer van mevrouw Braaksma, contactpersoon bij mijn zorgverzekeraar, moet ik Menzis hier expliciet noemen? Welja.

Met haar heb ik drie maanden geleden ook contact gehad. Ik mag haar bellen als er iets mis gaat. Mag mijn gal bij haar eruit braken. Zij gaat het voor mij regelen.

Het gebeurt me te vaak. Ik krijg een hekel aan de apotheker die in mijn opdracht mij steeds belt en zegt: ‘Het komt goed hoor!’

Wanneer krijgt hij eens op zijn falie? Waarom zorgt hij er niet voor dat Paroxetine Teva signaal rood opflakkert zodra de assistente mijn cliëntenpagina opent op de computer?

Als hij niet belt vandaag, print ik mijn column honderd keer uit en stop ze in alle brievenbussen van mijn wijk. Ik ga een lotgenotengroep oprichten: ‘Sta op tegen het verkeerde merk!’

Vlak voor ik naar het atelier in de stad vertrek, doe ik een zelftest.

Ik kijk. En ik kijk. En kijk. Ja, twee streepjes. Echt waar. Positief. Godsklere. Zelfisolatie.

Goddank zat die ruit ertussen.

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
15 mei , Olga de la Fontaine
Marrakech mei 2013 Hij ligt daar, voorovergebogen, zijn magere borstkas en zijn blote voorhoofd raken de hete stenen van de straat. Hij bedelt, smèèkt. Hiërarchie wordt meestal gemeten via de maatschappelijke ladder. Iemand die het helemaal voor elkaar heeft, zoals we dat noemen, heeft àlles: een goede baan, een ruim huis, een dikke auto voor de deur, partner en kinderen, gaat twee jaar...
17 apr , Olga de la Fontaine
Ze noemen mij die dikke. Als er iemand is die niet weet over wie ze het hebben, wordt de omschrijving van mijn persoon aangevuld met: ‘Je weet wel, die kleine met dat korte haar.’ En dan weten ze het meestal wel. Hokjesgeest. Men wil classificeren, net zoals psychiaters dat doen met hun handboek, de DSM-5, zodat ze over ons cliënten kunnen praten in vaktermen. Psychiaters die ik pas later...
27 mrt , Olga de la Fontaine
We zijn weer iemand kwijt. Ze is deze week gestorven. Ik werd gebeld door mijn collega. Vanuit het team waren ze bezig om iedereen op de hoogte te stellen. Cliënten en medewerkers. Ik schrok, natuurlijk, we schrokken allemaal. De eerste vraag was: was het een natuurlijke dood? Dat was het. Ze was gestorven aan een te hoog bloedsuikergehalte gevolgd door een hartaanval. Een dood rechtstreeks...
23 mrt , Olga de la Fontaine
We schrijven 11 maart 2022. Op de valreep van het afschaffen van de mondkapjes, vergat ik gisteren voor de allereerste keer sinds Corona om een mondkapje in mijn tas te stoppen. Toen in juni 2020 de mondkapjes wettelijk verplicht werden in het Openbaar Vervoer bereikte ik op een zaterdag voor de invoering daarvan de Albert Cuyp. Bij de stoffenhandelaar waren ze al helemaal in de...
27 feb , Olga de la Fontaine
Gillen wil ik. Slaan. Bonken tegen de ruit die haar van mijn misschien wel corona-adem scheidt en er wellicht voor zorgt dat ik haar de ziekte geef. Vannacht kreeg ik een schorre, wat rauwe keel, heb ik nooit. Ik moet een zelftest doen. Ik weet het. Ik dacht alleen even mijn medicijnen op te halen uit de servilocker van de apotheek, die buiten staat. Maar toen ik mijn antidepressiva uit nam,...
6 feb , Olga de la Fontaine
Via facebook vroeg ze om raad: ‘Ik ben bezig met een nieuw boek, en zit in een flow, met als gevolg dat ik alleen naar buiten ga om boodschappen te doen. Hoe kan ik dit omkeren?’ Toen ik dit las, dacht ik: afspraken maken met jezelf en je daaraan houden! Maar het schijnt allemaal niet zo makkelijk te zijn. Nu ben ik gezegend of behept, het is maar hoe je het bekijkt, met een overdosis...