Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

12 september 2021 , Olga de la Fontaine

Een zorgzame man

‘Ik heb een hekel aan je, man!’ roept ze naar achteren. Zij is een van de buurtgenoten die ik regelmatig spot bij het boodschappen doen. We zijn in de supermarkt waar ze overduidelijk de leiding heeft over haar man die wat achter haar aan bungelt. Ze zijn niet echt heel oud, vijf en zestig misschien, maar ze ogen wel oud, zo stram en voorovergebogen, met lange stijve armen strompelend achter hun beider rollators.

Ze gaan altijd achter elkaar, zij voorop. Maar ik hoor haar nu voor het eerst spreken, woorden die passen bij haar eeuwig grimmige gelaatsuitdrukking.

‘Man!’ barst ze uit en ik vraag me af, gebruikt ze het woord ‘man’ in plaats van zijn voornaam? Zoals sommige vrouwen ook wel ‘vader’ zeggen tegen hun echtgenoot? Hopeloos ouderwetse termen, gedoemd om uit te sterven. Maar zo leuk om nog te horen.

Ik denk veel na over ouder worden, dat past heus wel bij mijn leeftijd, de generatie boven mij zit rond de zeventig, tachtig. Sinds Bas is overleden kan ik met verdriet en jaloezie kijken naar oudere stellen.

Die hebben elkaar nog, denk ik, misschien wel meer dan vijftig jaar. Weet ik veel of die mensen elkaar pas vorige maand ontmoet hebben.

Oud worden als dat stel in de supermarkt wil je ook niet. Vast allebei ook nog longemfyseem dat ik aflees aan de droge hoest die ze beiden blaffend fabriceren.

Her chagrijn loopt er bij haar van af en hij stribbelt niet tegen, en het gekke is: mocht hij wegvallen dan is daar toch het gemis. Misschien niet van de persoon zelf, maar er is ineens een gat, huiselijke geluiden die er niet meer zijn. Die hoest. Het geschuif met een stoel. Het dichttrekken van de gordijnen. De toiletbril die nooit meer rechtop staat.

En op de rouwkaart komt te staan: Onze lieve, zorgzame echtgenoot en vader…

Een zin die je kunt kiezen uit tekstvoorbeelden die de begrafenisondernemer bij zich heeft. Oh god, zo te moeten leven en sterven…

En toch en toch, was ze ineens zo aardig toen ik bijna viel in de sneeuw van februari dit jaar. Ik kom haar vaak tegen, met rollator, zonder, met man, zonder, ik denk dat ze veel zussen heeft en ze wonen allemaal in Amsterdam Noord…allemaal in Floradorp…

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
12 sep , Olga de la Fontaine
‘Ik heb een hekel aan je, man!’ roept ze naar achteren. Zij is een van de buurtgenoten die ik regelmatig spot bij het boodschappen doen. We zijn in de supermarkt waar ze overduidelijk de leiding heeft over haar man die wat achter haar aan bungelt. Ze zijn niet echt heel oud, vijf en zestig misschien, maar ze ogen wel oud, zo stram en voorovergebogen, met lange stijve armen strompelend achter...
29 aug , Olga de la Fontaine
Wat ze het aller, aller leukste vindt, is op de bank of op bed achter een speeltje aan rennen. Zo kan ze zonder zich te bezeren salto’s maken, duikelen en rollebollen. Haar lievelingsspeelgoed is een geel, pluizig frummeltje. Al snel begrijp ik dat je het spannend en speciaal moet houden: we spelen iedere sessie met een ander speeltje. Speeltjes uit de winkel koop ik nooit, die zijn voor...
17 aug , Olga de la Fontaine
Na drie koffie word het tijd om boodschappen te gaan doen. Ik ga de straat op… Ik háát die jongelui met hun geluidsboxjes, hun muziekkeuze is vaak niet al te fraai, niet de mijne, en ik vraag me af, wat is er mis met oortjes die je steevast bij elk nieuw mobieltje krijgt? Die je als het ware van de straat kan plukken, misschien hoort dit product wel bij de top tien van afval op straat. Ik...
3 jul , Olga de la Fontaine
Vanaf de brugklas was ze begonnen de schoolbibliotheek leeg te lezen. Het was niet zozeer een ambitie als wel een schreeuwende honger naar liefde. Liefde die ze in boeken vond. Ze las over subtiele aanrakingen, een arm die onverwachts langs een gevoelige borst streek. De meridianen van het lichaam die steels gevolgd werden met de koele top van een vinger. De onvermijdelijke eerste kus,...
27 jun , Olga de la Fontaine
Zolang ik met mijn leeftijdsgenoten ben voel ik me niet oud, tenminste als men niet aan het klagen is. We zijn allemaal met hetzelfde proces bezig en we grappen gelukkig het nodige weg. ‘Ben je dubbeltjes aan het zoeken?’ hoorde ik laatst een vriendin zeggen tegen een andere vriendin die de neiging heeft om krom te gaan lopen. Oh humor, als je dat niet hebt wat moet het leven dan zwaar...
13 jun , Olga de la Fontaine
Ik ben gestopt met tellen. Ver ben ik over de tien vingers heen. Mijn eerste was een jaargenoot op de middelbare school. Stiekem was ik een beetje verliefd op hem. Knap was hij, met vriendin, en toen ze het uitmaakte, verhing hij zich aan een boom in het stadspark. Ik bevind mij in het circuit van de psychiatrie in Amsterdam. Als er opnieuw een dode valt, gaat er een golfbeweging door het...