Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

17 augustus 2021 , Olga de la Fontaine

Zomaar een dag

Na drie koffie word het tijd om boodschappen te gaan doen. Ik ga de straat op…

Ik háát die jongelui met hun geluidsboxjes, hun muziekkeuze is vaak niet al te fraai, niet de mijne, en ik vraag me af, wat is er mis met oortjes die je steevast bij elk nieuw mobieltje krijgt? Die je als het ware van de straat kan plukken, misschien hoort dit product wel bij de top tien van afval op straat. Ik wíl niet meegenieten, doe uít dat ding, val me niet lastig met die rotmuziek.

Die grote man met die zak patat, hij doet me niks, doet niemand kwaad en toch vind ik hem dik, en snap ik niet hoe iemand al om elf uur zo’n vette hap naar binnen kan werken.

En kun je dat schreeuwende kind niet gewoon thuis laten, misschien ook is het een goed idee om die kleine eens in een andere stand te zetten, hij ligt waarschijnlijk al uren op zijn rug in de wandelwagen, daar zou jij ook helemaal kierewiet van worden, ja zo erg dat je ook gaat krijsen.

Die cabrio die voorbij zoeft, met een oude man er in, zijn hele leven lang geld opzij gezet om na zijn pensioen deze droomauto te kunnen kopen. Het plaatje klopt niet, zo’n sportwagen is alleen maar leuk als er mooie, jonge mensen in zitten, ik weet het, ik heb het meegemaakt vroeger, toen was het leuk, nu krijg je mij daar echt niet meer in. Die tijd heb ik gehad.

Olga! Je bent duidelijk met het verkeerde been uit bed gestapt…als je nog een beetje leuke dag wil hebben, dan moet nu het roer om.

Kijk, de postbode. Ze heeft haar haar oranje geverfd, wat grappig; zou ze het logo van haar werk in gedachten hebben gehad toen ze het kleurde?

Die vrouwen, ze zijn zo breed als de stoep, niet van plan om opzij te gaan voor mij…maar och, ze hebben het gezellig, ze lachen.

En de meneer die op een kabouter lijkt met zijn lange grijze baard en kleurrijke puntmuts, en in het park rondzwerft, dan weer hier dan weer daar staand met zijn rollator, zodoende zijn eenzaamheid in beweging te brengen. Hij kijkt zo vriendelijk. Knikt goedmoedig naar me.

En de zon! Dat werd tijd. Ik heb de winter zo goed mogelijk verdragen, ben niet binnen blijven kniezen toen het hele dagen bleef regenen. Ik had mezelf in de wachtstand gezet: eens moet de zon toch gaan schijnen. En nu schijnt ze!

Hiha Olga! Je mag een schouderklop.

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
12 sep , Olga de la Fontaine
‘Ik heb een hekel aan je, man!’ roept ze naar achteren. Zij is een van de buurtgenoten die ik regelmatig spot bij het boodschappen doen. We zijn in de supermarkt waar ze overduidelijk de leiding heeft over haar man die wat achter haar aan bungelt. Ze zijn niet echt heel oud, vijf en zestig misschien, maar ze ogen wel oud, zo stram en voorovergebogen, met lange stijve armen strompelend achter...
29 aug , Olga de la Fontaine
Wat ze het aller, aller leukste vindt, is op de bank of op bed achter een speeltje aan rennen. Zo kan ze zonder zich te bezeren salto’s maken, duikelen en rollebollen. Haar lievelingsspeelgoed is een geel, pluizig frummeltje. Al snel begrijp ik dat je het spannend en speciaal moet houden: we spelen iedere sessie met een ander speeltje. Speeltjes uit de winkel koop ik nooit, die zijn voor...
17 aug , Olga de la Fontaine
Na drie koffie word het tijd om boodschappen te gaan doen. Ik ga de straat op… Ik háát die jongelui met hun geluidsboxjes, hun muziekkeuze is vaak niet al te fraai, niet de mijne, en ik vraag me af, wat is er mis met oortjes die je steevast bij elk nieuw mobieltje krijgt? Die je als het ware van de straat kan plukken, misschien hoort dit product wel bij de top tien van afval op straat. Ik...
3 jul , Olga de la Fontaine
Vanaf de brugklas was ze begonnen de schoolbibliotheek leeg te lezen. Het was niet zozeer een ambitie als wel een schreeuwende honger naar liefde. Liefde die ze in boeken vond. Ze las over subtiele aanrakingen, een arm die onverwachts langs een gevoelige borst streek. De meridianen van het lichaam die steels gevolgd werden met de koele top van een vinger. De onvermijdelijke eerste kus,...
27 jun , Olga de la Fontaine
Zolang ik met mijn leeftijdsgenoten ben voel ik me niet oud, tenminste als men niet aan het klagen is. We zijn allemaal met hetzelfde proces bezig en we grappen gelukkig het nodige weg. ‘Ben je dubbeltjes aan het zoeken?’ hoorde ik laatst een vriendin zeggen tegen een andere vriendin die de neiging heeft om krom te gaan lopen. Oh humor, als je dat niet hebt wat moet het leven dan zwaar...
13 jun , Olga de la Fontaine
Ik ben gestopt met tellen. Ver ben ik over de tien vingers heen. Mijn eerste was een jaargenoot op de middelbare school. Stiekem was ik een beetje verliefd op hem. Knap was hij, met vriendin, en toen ze het uitmaakte, verhing hij zich aan een boom in het stadspark. Ik bevind mij in het circuit van de psychiatrie in Amsterdam. Als er opnieuw een dode valt, gaat er een golfbeweging door het...