Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

3 juli 2021 , Olga de la Fontaine

Verliefd op de liefde

Vanaf de brugklas was ze begonnen de schoolbibliotheek leeg te lezen. Het was niet zozeer een ambitie als wel een schreeuwende honger naar liefde. Liefde die ze in boeken vond. Ze las over subtiele aanrakingen, een arm die onverwachts langs een gevoelige borst streek. De meridianen van het lichaam die steels gevolgd werden met de koele top van een vinger. De onvermijdelijke eerste kus, onderzoekend, keurend. De haast waarmee kledingstukken werden uitgetrokken, rukkend, scheurend, het lichaam dat snakte naar dat andere lichaam. De lijven, warm, stomend, bedekt met een laagje zweet, dat geproefd moest worden, het onverwachte zoute in het holletje bij de keel. En het verlangen naar meer, steeds meer.

De verhalen opgetekend door de auteurs, die deze liefde gekend moesten hebben. Daar was ze van overtuigd, hoe kwam het anders dat al haar zintuigen open gingen als ze las over die geestelijke liefde die uit de ogen van de geliefden stroomde rechtstreeks de ziel van de ander in.

Lezend kwam ze haar schooltijd door. Ze was jong, en net zoals al haar leeftijdgenoten ontvankelijk en op zoek naar liefde. Échte liefde.

Ze had het haar hele leven geprobeerd. Ze strooide als vanzelf romantiek in elke relatie. Steeds opnieuw, hopende op respons. Ze was een uitmuntend minnares, lerares, maar de rollen waren nooit omgedraaid. Nooit, nooit kreeg ze terug wat ze gaf. Nimmer werd ze verrast, voelde ze de sprankel van grootse liefde dat haar deed beseffen dat ze lééfde. De gepassioneerde liefde waarover ze had gelezen.

Ze leerde niet de diepgaande jaloezie kennen, die verscheurt, wanhopig maak, naar de dood doet verlangen.

Haar relaties eindigden alle hetzelfde. Ze hunkerde naar de liefde, maar niet naar de verloren geliefde zelf.

Nu zat ze op haar fiets en reed door de stad naar huis. Twintig oktober, negen uur ’s avonds, registreerde ze. De liefde had zeven maanden, drie dagen en vier uur geduurd. Haar zoveelste relatiebreuk.

Ze had in het vroege voorjaar narcissen op zijn tuinpad gestrooid, na een stille ruzie, die hartstochtelijk had moeten zijn, overweldigend. Had hem in de vervlogen zomer ’s nachts meegenomen naar een stil plekje bij het meer, waar ze hem had uitgekleed en hem het water had ingeleid, dat hun naaktheid ontving met een frisse omhelzing.

Met haar woorden sneed ze, als was het een mes, door het hart van het slachtoffer. Zag hoe hij haast stikte, door de onuitwisbare woorden van mislukken en scheiden die ze sprak, hoe hij achterover wankelde en ineen zeeg. Ze nam hem bij de hand, trok hem omhoog en bracht hem naar een stoel, maakte een kop hete thee. Onderwijl speurend, naar haar schaarse bezittingen die ze ooit zijn huis had binnen gedragen. De thee warmde zijn klamme, angstige handen, zijn blik was omfloerst. Hij leed in stilte een lijden dat ze niet deelde. Ze trok haar schoenen aan, draalde nog. Enkele woorden werden gewisseld. Clichézinnen.

Ze huilde op de fiets naar huis. De wind droogde haar tranen. Ze remde. Hard. En kwam schokkend tot het besef dat ze geen pijn meer voelde.

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
12 sep , Olga de la Fontaine
‘Ik heb een hekel aan je, man!’ roept ze naar achteren. Zij is een van de buurtgenoten die ik regelmatig spot bij het boodschappen doen. We zijn in de supermarkt waar ze overduidelijk de leiding heeft over haar man die wat achter haar aan bungelt. Ze zijn niet echt heel oud, vijf en zestig misschien, maar ze ogen wel oud, zo stram en voorovergebogen, met lange stijve armen strompelend achter...
29 aug , Olga de la Fontaine
Wat ze het aller, aller leukste vindt, is op de bank of op bed achter een speeltje aan rennen. Zo kan ze zonder zich te bezeren salto’s maken, duikelen en rollebollen. Haar lievelingsspeelgoed is een geel, pluizig frummeltje. Al snel begrijp ik dat je het spannend en speciaal moet houden: we spelen iedere sessie met een ander speeltje. Speeltjes uit de winkel koop ik nooit, die zijn voor...
17 aug , Olga de la Fontaine
Na drie koffie word het tijd om boodschappen te gaan doen. Ik ga de straat op… Ik háát die jongelui met hun geluidsboxjes, hun muziekkeuze is vaak niet al te fraai, niet de mijne, en ik vraag me af, wat is er mis met oortjes die je steevast bij elk nieuw mobieltje krijgt? Die je als het ware van de straat kan plukken, misschien hoort dit product wel bij de top tien van afval op straat. Ik...
3 jul , Olga de la Fontaine
Vanaf de brugklas was ze begonnen de schoolbibliotheek leeg te lezen. Het was niet zozeer een ambitie als wel een schreeuwende honger naar liefde. Liefde die ze in boeken vond. Ze las over subtiele aanrakingen, een arm die onverwachts langs een gevoelige borst streek. De meridianen van het lichaam die steels gevolgd werden met de koele top van een vinger. De onvermijdelijke eerste kus,...
27 jun , Olga de la Fontaine
Zolang ik met mijn leeftijdsgenoten ben voel ik me niet oud, tenminste als men niet aan het klagen is. We zijn allemaal met hetzelfde proces bezig en we grappen gelukkig het nodige weg. ‘Ben je dubbeltjes aan het zoeken?’ hoorde ik laatst een vriendin zeggen tegen een andere vriendin die de neiging heeft om krom te gaan lopen. Oh humor, als je dat niet hebt wat moet het leven dan zwaar...
13 jun , Olga de la Fontaine
Ik ben gestopt met tellen. Ver ben ik over de tien vingers heen. Mijn eerste was een jaargenoot op de middelbare school. Stiekem was ik een beetje verliefd op hem. Knap was hij, met vriendin, en toen ze het uitmaakte, verhing hij zich aan een boom in het stadspark. Ik bevind mij in het circuit van de psychiatrie in Amsterdam. Als er opnieuw een dode valt, gaat er een golfbeweging door het...