Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

13 juni 2021 , Olga de la Fontaine

In memoriam: alle gevallenen

Ik ben gestopt met tellen. Ver ben ik over de tien vingers heen. Mijn eerste was een jaargenoot op de middelbare school. Stiekem was ik een beetje verliefd op hem. Knap was hij, met vriendin, en toen ze het uitmaakte, verhing hij zich aan een boom in het stadspark.

Ik bevind mij in het circuit van de psychiatrie in Amsterdam. Als er opnieuw een dode valt, gaat er een golfbeweging door het netwerk. Er is twijfel, na de eerste schok wordt het alras duidelijk, hij* heeft het zelf gedaan.

Bas zei altijd: ‘Hij heeft nu rust.’

Dat is niet wat er bij mij opkomt. Ik bedenk hoe eenzaam de gestorvene moet zijn geweest, in zijn hoofd en uiteindelijk bij de daad. Hij stierf alleen, heeft zonder dat we het wisten, afscheid van ons genomen.

Het roept weerstand bij me op: Waarom. Waarom. Waarom is zelfdoding zonder euthanasie nog steeds nodig?

Een vriendin vroeg mij of ik liever had gezien dat Bas met euthanasie was gestorven. Dat hij afscheid had kunnen nemen. Dat wij, de familie, vrienden, bij hem hadden kunnen zijn. En ja, ik had dat honderdduizend keer liever gewild. Voor hem. Voor ons.

Deze vriendin sloeg vier jaar na Bas de hand aan zichzelf. En ik heb het nooit geweten, van die doodswens. Ze heeft er tegen mij nooit over gerept. Wel wisten enkele naasten ervan. Maar, had ze gezegd: ‘Nu nog niet hoor.’

Het voelt als een stomp in mijn maag. Steeds weer en het wordt nog erger als de dood gekozen is op een gewelddadige manier: voor een trein geworpen, van een flat of door verhanging, om wel heel zeker te weten dat het niet mis kan gaan, om niet te ontwaken in een ziekenhuis, aangesloten aan apparaten die er nooit meer af mogen.

Deze vriendin had, hoorde ik later, het zelfdodingspoeder** in handen gekregen. Ze heeft het jarenlang bewaard, gekoesterd waarschijnlijk, het bood mogelijkheid op een exit. Ze kon weg, als het echt niet meer ging. Na al die jaren deed hij nog altijd dienst. Ze is zacht weggegaan, maar wel alleen, in een anonieme hotelkamer.

Wij krijgen het zwaarder. Er wordt gezegd dat psychiatrische klachten minder kunnen worden naarmate je ouder word. Voor de meesten van ons wordt het niet makkelijker. Naast onze geestelijke belasting krijgen we nu ook te maken met lichamelijke ontberingen. Langzaam maar zeker ebben we de wereld van de ouderdom in. En ook die wereld is moeilijk en soms niet te torsen. Rotte knieën, kapotte heupen, een stramme rug. En erger: kanker. Infarcten. Dementie.

Euthanasie moet volledig een recht zijn. Lichamelijk lijden wordt nog steeds makkelijker beëindigd dan geestelijk lijden. Maar je moet niet hoeven bewijzen dat je geestelijk lijdt, dat je alle behandelingen hebt gehad, dat je lang genoeg bent behandeld. Een doodswens is duidelijk. Het moet mogelijk zijn om daar zelf de keuze in te hebben. En wordt waardig afscheid nemen werkelijk mogelijk.

Ik heb het gered. Toen ik me uit de diepste krochten omhoog zwoegde, waren mijn geliefden daar, mijn familie, intimi, en humor om me een seconde lucht en ruimte te geven. Die seconde werden langer, langzaamaan minuten, een uur, een dag, een week. Maar het allerbelangrijkste was dat ik over mijn doodswens heb gepraat. Met de behandelaars, met mijn familie. Het mocht bestaan, was daarom niet minder zwaar, maar ik was tot op zekere hoogte niet alleen.

Rust in vrede, lieve gevallenen.

*Waar ik ‘hij’ zeg, kan uiteraard ook ‘zij’ gelezen worden.

**Steeds meer leden van de Coöperatie Laatste Wil wisten in de hand te leggen op een veelbesproken zelfdodingspoeder. De coöperatie had eerder aangekondigd informatie over het dodelijke poeder met haar leden te willen delen, maar staakte de activiteiten toen justitie een onderzoek startte. Uit onderzoek van Nieuwsuur bleek dat leden via andere wegen het poeder toch aanschaften.

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
12 sep , Olga de la Fontaine
‘Ik heb een hekel aan je, man!’ roept ze naar achteren. Zij is een van de buurtgenoten die ik regelmatig spot bij het boodschappen doen. We zijn in de supermarkt waar ze overduidelijk de leiding heeft over haar man die wat achter haar aan bungelt. Ze zijn niet echt heel oud, vijf en zestig misschien, maar ze ogen wel oud, zo stram en voorovergebogen, met lange stijve armen strompelend achter...
29 aug , Olga de la Fontaine
Wat ze het aller, aller leukste vindt, is op de bank of op bed achter een speeltje aan rennen. Zo kan ze zonder zich te bezeren salto’s maken, duikelen en rollebollen. Haar lievelingsspeelgoed is een geel, pluizig frummeltje. Al snel begrijp ik dat je het spannend en speciaal moet houden: we spelen iedere sessie met een ander speeltje. Speeltjes uit de winkel koop ik nooit, die zijn voor...
17 aug , Olga de la Fontaine
Na drie koffie word het tijd om boodschappen te gaan doen. Ik ga de straat op… Ik háát die jongelui met hun geluidsboxjes, hun muziekkeuze is vaak niet al te fraai, niet de mijne, en ik vraag me af, wat is er mis met oortjes die je steevast bij elk nieuw mobieltje krijgt? Die je als het ware van de straat kan plukken, misschien hoort dit product wel bij de top tien van afval op straat. Ik...
3 jul , Olga de la Fontaine
Vanaf de brugklas was ze begonnen de schoolbibliotheek leeg te lezen. Het was niet zozeer een ambitie als wel een schreeuwende honger naar liefde. Liefde die ze in boeken vond. Ze las over subtiele aanrakingen, een arm die onverwachts langs een gevoelige borst streek. De meridianen van het lichaam die steels gevolgd werden met de koele top van een vinger. De onvermijdelijke eerste kus,...
27 jun , Olga de la Fontaine
Zolang ik met mijn leeftijdsgenoten ben voel ik me niet oud, tenminste als men niet aan het klagen is. We zijn allemaal met hetzelfde proces bezig en we grappen gelukkig het nodige weg. ‘Ben je dubbeltjes aan het zoeken?’ hoorde ik laatst een vriendin zeggen tegen een andere vriendin die de neiging heeft om krom te gaan lopen. Oh humor, als je dat niet hebt wat moet het leven dan zwaar...
13 jun , Olga de la Fontaine
Ik ben gestopt met tellen. Ver ben ik over de tien vingers heen. Mijn eerste was een jaargenoot op de middelbare school. Stiekem was ik een beetje verliefd op hem. Knap was hij, met vriendin, en toen ze het uitmaakte, verhing hij zich aan een boom in het stadspark. Ik bevind mij in het circuit van de psychiatrie in Amsterdam. Als er opnieuw een dode valt, gaat er een golfbeweging door het...