Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

15 februari 2021 , Olga de la Fontaine

Ik hoop maar dat u humor hebt…

Godver de godver weer uit mijn comfortzone gehaald…

Vanaf metrostation Noorderpark in bus 35 gestapt. Ik lette niet goed op, ben geconditioneerd om na twee minuten om op te veren wanneer de bus mijn halte nadert. Mijmerend zat ik op mijn lievelingsplek, de plek waar bijna nooit mensen gaan zitten als ze de keuze hebben. Die stoeltjes in het begin van de bus, twee naast elkaar en twee tegenover elkaar. Zonder veel te registreren keek ik uit het raam, totdat ineens de bebouwing me vreemd voor kwam. Ik ben te ver doorgereden! Meteen ging mijn hand naar de stopknop, ik stond recht en in luttele secondes bij de uitgang.

De deuren gingen open en ik stapte uit. Ik zag een bekend gebouw, wist waar ik was en liep naar huis. En vergat het voorval.

Gisteren zat ik in dezelfde bus, alleen was ik wakkerder en na het eerste stuk de gewone route te hebben gereden, week de bus ineens van koers. In een mum stond ik bij de chauffeur.

Eerst groeten. Altijd. Een buschauffeur is geen machine, en als je niet groet wrijven ze je dat meteen in. Tot mijn schande maak ik dat af en toe mee.

‘Hallo,’ zei ik,’ waarom rijdt u anders?’

‘Dat is de nieuwe dienstregeling,’ zei de man en stopte bij een halte. ‘Die is al een week ingegaan hoor.’ Hij opende de deuren en een paar mensen wurmden zich langs mij heen. Oh oh, corona.

Meer info kwam er niet uit, dus ik vroeg maar even door. De irritatie van mijn medepassagiers over de tijd die ik innam met mijn vragen brandde in mijn rug.

‘Je kunt daar de 34 nemen,’ zei de buschauffeur.

‘Oja,’ zei ik, mijn hoofd liep om, ik stapte op straat. Uìtgecheckt? Ja, automatisch. Ik had deze dag meer dan 10.000 stappen gezet dus ik had wel even genoeg van bewegen. Ik liep naar de 34 en hiephiep hij zou over een minuut arriveren. Het mondkapje zat nog goed op zijn plek. Ik stapte in en een halte later stapte ik weer uit.

Ik hou niet van verandering als ik het niet zelf bewerkstelligd heb. Met de komst van de Noord/Zuidlijn werd al het openbaar vervoer op zijn kop gezet. Nu nog moet ik samen met google maps zoeken.

De lockdown is verlengd. We gaan nog een maand door.

Deze chauffeur was behoorlijk relaxed. Maar ik kom ook andere tegen. Voor het vak van buschauffeur moet je bedaard zijn. Als geen ander weet hìj hoe de hectiek in de stad er voor zorgt dat mensen de verkeersregels overtreden. Daarom moet hij zich niet op laten jutten. De laatste tijd maak ik echter regelmatig mee dat buschauffeurs vaak en hard hun toeter gebruiken.

Ik denk dat het verkeer niet anders is dan normaal, het is juist minder druk in de stad. Ik merk hun ergernis op, en neem me voor om die hand in dank te blijven opsteken voor de buschauffeurs de automobilisten en die wel stoppen voor het zebrapad.

Meer aardigheden kan ik op dit moment niet verzinnen. Coronamoe, hè. Dat verklaart àlles…..toch?

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
25 feb , Olga de la Fontaine
We hebben te kampen met depressie, burnout, eenzaamheidsgevoelens en wanhoop. De zelfmoordcijfers stijgen. Corona ondermijnt ons welbevinden. We zijn een welvaartsland en praktisch iedereen kan voldoen aan de eerste levensbehoeften: eten en wonen. Ik vraag me soms af hoe het met de grote groep arme mensen in de ontwikkelingslanden gesteld is. Zij zijn immers iedere dag opnieuw bezig...
15 feb , Olga de la Fontaine
Godver de godver weer uit mijn comfortzone gehaald… Vanaf metrostation Noorderpark in bus 35 gestapt. Ik lette niet goed op, ben geconditioneerd om na twee minuten om op te veren wanneer de bus mijn halte nadert. Mijmerend zat ik op mijn lievelingsplek, de plek waar bijna nooit mensen gaan zitten als ze de keuze hebben. Die stoeltjes in het begin van de bus, twee naast elkaar en twee...
1 feb , Redactie Ervaringswijzer
Het lukte me weer eens niet om uit bed te komen. Er maalden allerlei nare gedachten in mijn hoofd: ‘Ik kom nooit meer aan het werk en dan verlies ik mijn uitkering en kom ik op straat.’ Om aan die gedachtemolen te ontsnappen probeerde weer in te slapen. Maar dat lukte niet. Dan ging ik meer weer televisie kijken. Als je zo ver in je neerwaartse spiraal zit, lijkt het onmogelijk om weer...
31 jan , Olga de la Fontaine
Vroeger toen ik nog bij de Thuiszorg werkte, waarschuwde ik regelmatig mijn klanten voor kleine criminelen die in de stad rondwaarden en kwetsbare oudere mensen bestalen. Nooit zomaar open doen, eerst uit het raam kijken, hield ik ze voor. Als ik ze vertelde hoe deze dieven te werk gingen, was er een kans dat ze mijn raad opvolgden. Als ze tenminste niet vergeetachtig waren of dementie...
18 jan , Redactie Ervaringswijzer
Jarenlang had ik een vriendin waar ik verliefd op was. We gingen vriendschappelijk met elkaar om. Vaak gingen we samen dansen en lichamelijk werd het soms best wel close. De verliefdheid werd echter niet wederzijds. Uiteindelijk heb ik die vriendschap laten verwateren, omdat ik het niet langer kon verdragen. Het hoeft niet erg te zijn als een liefde niet helemaal wederkerig is, als je er...
15 jan , Olga de la Fontaine
Corona heeft mijn, uw, ons gedrag en bewegingsvrijheid ingeperkt. We mogen heel veel niet meer: elkaar niet meer aanraken, zoenen of omhelzen. Niet meer met z’n tweeën boodschappen doen, niet meer dan drie personen bij ons thuis uitnodigen, niet meer naar het werk, onze ouders of grootouders niet meer bezoeken, zelfs frisse lucht heeft ingeboet, en we zitten te walmen achter mondkapjes. We...