Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

19 mei 2020 , Olga de la Fontaine

Pesten 6

Na mijn vakantie werd ik opnieuw gebeld door het uitzendbureau: Atlas Copco in mijn geboorteplaats wilde me weer. Een andere afdeling, een andere baas die had gehoord dat ik heel geschikt was. We schrijven 1980.

Inmiddels was ik ingetrokken bij mijn vriend in Brabant, wat betekende dat ik moest gaan pendelen. Ik nam de trein die eens in het uur kwam. Om 08.03 uur stapte ik uit en nam plaats in het busje van mijn werk dat medewerkers oppikte maar alleen deze ene ochtend op mij had gewacht. Normaal gesproken vertrok hij stipt om 0800 naar het werk. De chauffeur was tevens mijn nieuwe chef.

Wij kwamen om 08.20 uur aan op het werk. Ik betrad mijn nieuwe werkomgeving. Het was een grote ruimte met zo’n tien bureaus. Helemaal achterin de ruimte was een glazen kantoor gebouwd, met wijds uitzicht op de werkvloer. Daar zat de onderdirecteur van het bedrijf. Spoedig zou ik begrijpen dat daar niemand kwam behalve de secretaresse, de zakelijke contacten en de chef.

Men verdrong zich bij de koffiemachine. Om 08.30 uur stipt zat iedereen. De medewerkers die eerst nog geanimeerd keuvelden, bogen het hoofd over hun werk. Stilte daalde neer. De chef kwam op mij toe met stapels lijsten die ik moest vergelijken en compatibel maken. Daarna gingen ze naar de typiste en die werkte ze uit.

Om klokslag 10.30 uur hief iedereen het hoofd. Ze keken naar de chef die nauwelijks merkbaar een genadig knikje met het hoofd gaf. Ineens was er een gezoem van stemmen, soms klonk er een lach en men vloog op de koffiemachine af. Na precies een kwartier verzonken mijn collega’s opnieuw in hun werkzaamheden.

Hetzelfde ritueel voltrok zich om 12.30 uur, men wachtte op toestemming van de chef om op te mogen staan en zich naar de kantine te bewegen. 13.00 uur was iedereen weer terug en werd er in opperste stilte gewerkt tot het theetijd was. Daarna werd de eindstreep gehaald en om 17.00 uur mochten we naar huis.

Ik reed met het busje mee en stapte op de trein. De volgende dag stond het busje niet op me te wachten en ik wandelde drie kwartier naar het werk. Waar ik misnoegd werd ontvangen door de chef, ik zei hem dat ik natuurlijk deze wandelminuten voor eigen rekening nam. Hij droop af.

Mijn karakter is allergisch voor geaccepteerde maar onterechte macht. Na een paar dagen had ik er dan ook zwaar genoeg van en ik brak met de ongeschreven regels. Ik begon een praatje met de typiste. Het was gezellig met de typiste en we lachten quasi onschuldig. Ik liet mijn ogen dwalen door de ruimte en zag de gebogen hoofden die iets helden zodat ze mij en de chef in de gaten konden houden. De dag ging voorbij, ik ontweek de waarschuwende blikken van mijn chef.

Zowel de typiste als ik werkten goed door en de chef kon ons niet snel genoeg van nieuw werk voorzien, wij maakten nieuwe kletspraatjes.

Een paar dagen later bespeurde ik aarzelende stemmen die zich verenigden in onderlinge gesprekjes. De chef kreeg een hoogrode ongezonde kleur en trok zijn das wat losser. Na drie dagen werd er afgeweken van het strenge regiem. Collega’s bleven langer bij de koffiemachine hangen. Er werd gelachen en de sfeer werd ontspannen.

De chef keek regelmatig zenuwachtig naar het glazen kantoor want ook de onderdirecteur merkte de veranderende kantoorcultuur op. Dag vier werd de chef ontboden.

Hij verdween in het glazen kantoor en toen hij eruit kwam lag er een spoor van een zenuwtic om zijn mond. Ik keek echter niet naar hem. Ik keek naar de onderdirecteur die zich voor de glazen wand posteerde. Hij keek naar mij. En ik naar hem. Strak. En het was hij die de ogen als eerste neersloeg.

’s Avonds belde het uitzendbureau, ik hoefde niet meer terug te komen naar het bedrijf. Ik maakte mijn lievelingseten en die maandag ging ik de werkloosheid van de jaren tachtig in.

NB: De pestencolumns van Olga is een vaste in de magazines van Pesten op de werkvloer:

https:www.pestenopdewerkvloer.nl

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
19 mei , Olga de la Fontaine
Na mijn vakantie werd ik opnieuw gebeld door het uitzendbureau: Atlas Copco in mijn geboorteplaats wilde me weer. Een andere afdeling, een andere baas die had gehoord dat ik heel geschikt was. We schrijven 1980. Inmiddels was ik ingetrokken bij mijn vriend in Brabant, wat betekende dat ik moest gaan pendelen. Ik nam de trein die eens in het uur kwam. Om 08.03 uur stapte ik uit en nam...
13 mei , Olga de la Fontaine
Ik vond je vanmorgen. Dacht eerst nog dat je lui was en niet wakker wilde worden bij het klappen van de deur. Toen ik je riep bewoog je nog steeds niet. Het zal toch niet niet, dacht ik, je had gisterenavond nog goed gegeten en ook was je blij met de brokjes die je kreeg toen ik naar bed ging. Je was de hele avond heen en weer gelopen, zoals gewoonlijk, en regelmatig kwam je naast me op het...
7 mei , Olga de la Fontaine
Toen ik dertien was en mijn ouders gescheiden, vroeg mijn moeder mij of wij ook zouden emigreren naar Amerika, net zoals haar zus vijftien jaar eerder en haar schoonzus, nog maar net een half jaar geleden. De hele familie aan moederskant, was binnen een jaar gescheiden, ook mijn opa en oma. Mijn tante in Amerika was zelfs al drie keer gescheiden. Daar gniffelden mijn zussen en ik over. We...
25 apr , Olga de la Fontaine
Zoals alle van ons mensen raakt de corona mij ook. Nu moet ik toegeven dat de situatie went. Toen ik maandags hoorde dat we niet meer naar buiten mogen, alleen naar supermarkt of apotheek, en alleen hoognodig naar werk, flipte ik in eerste instantie wel. Een dikke week later begin ik er aan te wennen. Ik zit niet in een sociaal isolement begrijp ik. Ik bel of wordt gebeld, vaak zit ik dan...
5 jan , Olga de la Fontaine
Rain in my eyes Oh how time flies Pain and fear Will leave me here Mourning brings My voices to sing Death come fast Cause I can’t last Oh how I miss him Oh I should take care Yes I’ m climbing With love in despair Sadness makes my eyes blind When he left me behind Can’t have it all I think I will fall Death come fast Cause...
28 dec , Olga de la Fontaine
Beleefd (Waar ik hij schrijf kan ook zij gelezen worden) Eindeloos kan ik me irriteren aan onbeleefd gedrag in het openbaar vervoer. Zo reis ik dagelijks met de metro en als ik wil instappen sta ik zoals het hoort aan de zijkant van de deur om reizigers goed te kunnen laten uitstappen. Zo niet de gehaaste medemens. Deze staat recht tegen over de deuren en geeft zodoende uitstappers 2...