Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

13 mei 2020 , Olga de la Fontaine

In memoriam Ziggie

Ik vond je vanmorgen. Dacht eerst nog dat je lui was en niet wakker wilde worden bij het klappen van de deur. Toen ik je riep bewoog je nog steeds niet. Het zal toch niet niet, dacht ik, je had gisterenavond nog goed gegeten en ook was je blij met de brokjes die je kreeg toen ik naar bed ging. Je was de hele avond heen en weer gelopen, zoals gewoonlijk, en regelmatig kwam je naast me op het kussen. Spinnend en met het kinnetje omhoog om door mij te moeten aaien.

Je lag in slaaphouding, de oogjes toe. Het lichaampje verstijfd toen ik aan je voelde.

Ja, je was dood.

Tien zou je in juni worden. Drie jaar mocht ik je bij me hebben. Ik had gerekend op minstens acht. Nooit eerder heb ik zoveel rekening gehouden met kattenenergie. Jij was gewend aan mijn gedrag ik aan het jouwe. Vlak voor mijn opname kwam mijn energie tot ontploffing. Ik zag aan je dat ik vrees uitstraalde, want je begon hardhandig naar me te meppen, zelf uit angst. Een lik over mijn neus, de eerste die je ooit uitdeelde, kreeg ik van je, toen ik in een zeer liefdevolle stemming thuis kwam. Feilloos voelde je mij aan. Ik kreeg terug wat ik gaf.

Tijdens mijn opnametijd ben je goed verzorgd door een lieve vriend. Niet alleen lief maar ook rustig, en zo kreeg ik je terug, ontspannen en niet boos op me dat ik je uit je vertrouwde omgeving had gehaald.

Nog steeds kreeg ik een hengst, tot bijten toe als ik je aaide daar waar je het niet wilde. Omdat ik je gedachteloos te ruw streelde, omdat ik wilde uitproberen of je trauma minder was geworden. Want dat je vroeger weleens klappen hebt gekregen bij je oude baasje stond voor mij eigenlijk wel vast. Het schichtige in jou heb ik er nooit helemaal uit kunnen krijgen.

Een uurtje later heb ik je begraven in het park. Er passeerden mensen, jij lag uit het zicht in een handdoek in mijn rugzak. Niemand die mij aansprak, vroeg waarom ik een gat aan het graven was.

Op de aarde over jouw lijfje heb ik een violetkleurig bloemetje geplant. Terug naar huis, met een lege rugzak, mijn hoofd vol van jou.

Ik heb je maar zò kort gekend.

Dag makker, dag lief katje. Dag Ziggie.

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
19 mei , Olga de la Fontaine
Na mijn vakantie werd ik opnieuw gebeld door het uitzendbureau: Atlas Copco in mijn geboorteplaats wilde me weer. Een andere afdeling, een andere baas die had gehoord dat ik heel geschikt was. We schrijven 1980. Inmiddels was ik ingetrokken bij mijn vriend in Brabant, wat betekende dat ik moest gaan pendelen. Ik nam de trein die eens in het uur kwam. Om 08.03 uur stapte ik uit en nam...
13 mei , Olga de la Fontaine
Ik vond je vanmorgen. Dacht eerst nog dat je lui was en niet wakker wilde worden bij het klappen van de deur. Toen ik je riep bewoog je nog steeds niet. Het zal toch niet niet, dacht ik, je had gisterenavond nog goed gegeten en ook was je blij met de brokjes die je kreeg toen ik naar bed ging. Je was de hele avond heen en weer gelopen, zoals gewoonlijk, en regelmatig kwam je naast me op het...
7 mei , Olga de la Fontaine
Toen ik dertien was en mijn ouders gescheiden, vroeg mijn moeder mij of wij ook zouden emigreren naar Amerika, net zoals haar zus vijftien jaar eerder en haar schoonzus, nog maar net een half jaar geleden. De hele familie aan moederskant, was binnen een jaar gescheiden, ook mijn opa en oma. Mijn tante in Amerika was zelfs al drie keer gescheiden. Daar gniffelden mijn zussen en ik over. We...
25 apr , Olga de la Fontaine
Zoals alle van ons mensen raakt de corona mij ook. Nu moet ik toegeven dat de situatie went. Toen ik maandags hoorde dat we niet meer naar buiten mogen, alleen naar supermarkt of apotheek, en alleen hoognodig naar werk, flipte ik in eerste instantie wel. Een dikke week later begin ik er aan te wennen. Ik zit niet in een sociaal isolement begrijp ik. Ik bel of wordt gebeld, vaak zit ik dan...
5 jan , Olga de la Fontaine
Rain in my eyes Oh how time flies Pain and fear Will leave me here Mourning brings My voices to sing Death come fast Cause I can’t last Oh how I miss him Oh I should take care Yes I’ m climbing With love in despair Sadness makes my eyes blind When he left me behind Can’t have it all I think I will fall Death come fast Cause...
28 dec , Olga de la Fontaine
Beleefd (Waar ik hij schrijf kan ook zij gelezen worden) Eindeloos kan ik me irriteren aan onbeleefd gedrag in het openbaar vervoer. Zo reis ik dagelijks met de metro en als ik wil instappen sta ik zoals het hoort aan de zijkant van de deur om reizigers goed te kunnen laten uitstappen. Zo niet de gehaaste medemens. Deze staat recht tegen over de deuren en geeft zodoende uitstappers 2...