Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

7 mei 2020 , Olga de la Fontaine

Olga s eigen coronakringetje 2

Toen ik dertien was en mijn ouders gescheiden, vroeg mijn moeder mij of wij ook zouden emigreren naar Amerika, net zoals haar zus vijftien jaar eerder en haar schoonzus, nog maar net een half jaar geleden. De hele familie aan moederskant, was binnen een jaar gescheiden, ook mijn opa en oma. Mijn tante in Amerika was zelfs al drie keer gescheiden. Daar gniffelden mijn zussen en ik over. We noemden haar een moviestar. We schrijven begin jaren zeventig, de feministische golf sloeg over ons land en raakte vooral de vrouwen, die zich langzaam van het aanrecht verwijderden.

‘Ik ga niet mee’ zei ik. Heel stellig en we hebben het er nooit meer over gehad.

Amerika. Wat mijn argumenten toch tegen dit land waren, ik weet het niet meer. Als ik nu naar de VS kijk kan ik me alleen maar verbazen over wat het land bezielde toen ze koos voor Trump, werkelijk de slechtste president die de USA ooit gehad heeft.

Ieder van ons heeft wel zo zijn bedenkingen tegen de magnaat, die hoef ik niet te gaan herhalen. Ik ga hier aldus niet uitweiden over al zijn streken die dat land zo sterk verdeeld, ‘Juist,’ zegt onze premier over ons eigen land, ‘terwijl solidariteit op dit moment het hoogste goed moet zijn,’

Solidariteit. We hebben de stiltepiek misschien wel gehad. Ik zie het langzamerhand weer drukker worden bij de winkels. Wel ontwijken we elkaar nog zoveel mogelijk. Het moet in ons systeem roesten, de anderhalvemeterpasseertechniek. Grappig vind ik dat je nu met een boogje om menen heen kunt lopen, die je liever niet ziet, die je liever niet te dicht nadert, niet in je aura wil toelaten.

Dat systeem komt wel goed. Maar wat als de toeristen terug komen naar Amsterdam? Waar je, als je uit de tram stapt, meteen tegen Chinese mensen op botst, die op hun telefoontjes staan te zoeken naar waar het Anne Frankhuis is.

We weten wie het zwaar hebben, wie diep geslagen zullen worden in deze crisis. Dat zijn de zwakken, de chronischen, de ouderen, de gehandicapten, en vooral: de armsten.

Maar er is niet één groep of individu die het minder moeilijk aanvoelt. Als je een vaste baan hebt, een fijne partner met werk, kinderen in de schoolgaande leeftijd, dan heb je het ook zwaar, maar om hele andere redenen; ik kan het helaas alleen maar luxeproblemen noemen.

Ik zie de landen die het slecht hebben. Onder dictatoriaal bewind staan. Waar de armoe zo groot is, met nog meer honger dan voorheen, honger die rondwaart omdat er geen geld verdiend kan worden, omdat mensen de straat niet op mogen. Vluchteling in eigen huis.*

Alles wat al erg was, alles is nog vreselijker.

We kunnen niet terug naar het oude zoals heel veel mensen wensen. Het oude heet niet voor niets oud, we zullen moeten vernieuwen, en ja mijnheer Rutte, ook dat zullen we samen doen.

Ik breng u allen een alcoholvrije toast, witte wijn 0.0, helemaal in stijl van deze tijd; waarin wij Nederlanders kunnen, nee moéten contempleren.

Ik blijf zo blij dat ik in Nederland geboren ben.

*Deze term mocht ik lenen van collega schrijver en vriendin J van Dijck

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
19 mei , Olga de la Fontaine
Na mijn vakantie werd ik opnieuw gebeld door het uitzendbureau: Atlas Copco in mijn geboorteplaats wilde me weer. Een andere afdeling, een andere baas die had gehoord dat ik heel geschikt was. We schrijven 1980. Inmiddels was ik ingetrokken bij mijn vriend in Brabant, wat betekende dat ik moest gaan pendelen. Ik nam de trein die eens in het uur kwam. Om 08.03 uur stapte ik uit en nam...
13 mei , Olga de la Fontaine
Ik vond je vanmorgen. Dacht eerst nog dat je lui was en niet wakker wilde worden bij het klappen van de deur. Toen ik je riep bewoog je nog steeds niet. Het zal toch niet niet, dacht ik, je had gisterenavond nog goed gegeten en ook was je blij met de brokjes die je kreeg toen ik naar bed ging. Je was de hele avond heen en weer gelopen, zoals gewoonlijk, en regelmatig kwam je naast me op het...
7 mei , Olga de la Fontaine
Toen ik dertien was en mijn ouders gescheiden, vroeg mijn moeder mij of wij ook zouden emigreren naar Amerika, net zoals haar zus vijftien jaar eerder en haar schoonzus, nog maar net een half jaar geleden. De hele familie aan moederskant, was binnen een jaar gescheiden, ook mijn opa en oma. Mijn tante in Amerika was zelfs al drie keer gescheiden. Daar gniffelden mijn zussen en ik over. We...
25 apr , Olga de la Fontaine
Zoals alle van ons mensen raakt de corona mij ook. Nu moet ik toegeven dat de situatie went. Toen ik maandags hoorde dat we niet meer naar buiten mogen, alleen naar supermarkt of apotheek, en alleen hoognodig naar werk, flipte ik in eerste instantie wel. Een dikke week later begin ik er aan te wennen. Ik zit niet in een sociaal isolement begrijp ik. Ik bel of wordt gebeld, vaak zit ik dan...
5 jan , Olga de la Fontaine
Rain in my eyes Oh how time flies Pain and fear Will leave me here Mourning brings My voices to sing Death come fast Cause I can’t last Oh how I miss him Oh I should take care Yes I’ m climbing With love in despair Sadness makes my eyes blind When he left me behind Can’t have it all I think I will fall Death come fast Cause...
28 dec , Olga de la Fontaine
Beleefd (Waar ik hij schrijf kan ook zij gelezen worden) Eindeloos kan ik me irriteren aan onbeleefd gedrag in het openbaar vervoer. Zo reis ik dagelijks met de metro en als ik wil instappen sta ik zoals het hoort aan de zijkant van de deur om reizigers goed te kunnen laten uitstappen. Zo niet de gehaaste medemens. Deze staat recht tegen over de deuren en geeft zodoende uitstappers 2...