Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

25 april 2020 , Olga de la Fontaine

Olga s eigen coronakringetje

Zoals alle van ons mensen raakt de corona mij ook.

Nu moet ik toegeven dat de situatie went. Toen ik maandags hoorde dat we niet meer naar buiten mogen, alleen naar supermarkt of apotheek, en alleen hoognodig naar werk, flipte ik in eerste instantie wel. Een dikke week later begin ik er aan te wennen. Ik zit niet in een sociaal isolement begrijp ik. Ik bel of wordt gebeld, vaak zit ik dan een half uur of een uur aan de telefoon. Ik heb geluk, ik kan onbeperkt bellen. Soms word ik iets te veel gebeld. Dan zeg ik het maar: sorrie ik heb al genoeg gebeld vandaag, morgen? Grenzen stellen, wat is dat heerlijk en wat een lucht en ruimte geeft me dat in mijn hoofd!

Juist voor iemand die net uit de kliniek is gekomen, is het bijzonder noodzakelijk om structuur te houden. Ik weet het: het is voor iedereen belangrijk, zeker voor de workaholics die nu ongepland op de bank zitten en niet weten wat ze met zichzelf aan moeten. Linkedin gebruikers zijn nog actiever, (je leest nu mijn column, dank daarvoor!).

Luxeproblemen. Daar hebben we het maar niet over.

Nu had ik voor mijn opname al een actieplan gemaakt. En ik heb deze na mijn ontslag weer ter hand genomen.

Voor ieder ½ uur of uur had ik een activiteit ingepland. Daarop een lijst met dingen die ik kan doen. Ik ben begonnen met de grote schoonmaak. Die doe ik ieder jaar, meestal begin ik in februari, dit jaar is die verschoven naar maart. Ik reis het hele huis door, radiators plinten, luxaflex, deuren, leidingen, alles word schoon. Kastjes van buiten en binnen, lampen, boven op de kasten. Overal kom ik, alles, echt alles komt door mijn bedrijvige handen.

Ik heb een lijst met wat ik ter recreatie kan doen.

De zes weken dat ik in de kliniek zat, heb ik heel veel gewandeld en gesport. Dat is iets wat ik doorgetrokken heb naar huis. Het zorgt ervoor dat ik ‘s nachts goed slaap en het is fantastisch tijdverdrijf.

In de kliniek heb ik een stappentellerapp op mijn telefoon ingeschakeld; minimaal 7000 stappen per dag moet ik zetten. De dagelijkse boodschappen, doe ik lopend met mijn trekkarretje of mijn rugzak.

Ik kom regelmatig spullen tegen die ik moet naaien. Tegenwoordig stop ik mijn sokken weer, voorheen gooide ik ze weg als ze stuk waren. Alles in het kader van de duurzaamheid.

Breien doe ik al maanden, ik brei vierkante lapjes. Zinloos is het niet, het plan was om er een deken van te maken. Het plan is veranderd, de deken zal niet voor mij zijn, maar voor mijn Peruaanse achternichtje van twee die binnenkort met haar ouders definitief naar Nederland zal komen. Ik vind het dekenproject nu nog leuker, en iets sneller realiseerbaar, want het dekentje wordt iets kleiner.

Kleuren doe ik al meer dan viereneenhalf jaar. Ik ben het een beetje beu, maar in nood kan ik er altijd naar grijpen. Ik surf wat op het net, en het meest belangrijkste: ik heb besloten niet meer zo naar mijn wattenhoofd te kijken en te voelen hoe slecht het met gaat, ik ben weer iedere dag aan het schrijven. Daar voel ik me al veel beter door.

Als laatste :

Nog maar twee keer per dag kijk ik naar het journaal. Ik werd er dieptreurig van, en zoals altijd, ik ben niet de enige: andere mensen vinden dat ook. Als ik wat gepraat wil, luister ik 3fm. Of anders een radiozender met alleen maar muziek.

Het actieplan geeft structuur, het houd me in het NU, en ik pas hem aan hoe mijn dag verloopt.

Dat mag, zo’n hele strenge structuur heb ik op dit moment niet hard nodig. De minuten die ik omtrok, zijn uren geworden, dagen.

Dan heb ik zelf nog wat vragen: Hoe verplaatsten virussen zich? Springen ze? Of rennen ze? Misschien glijden ze.

En hoe lang blijft de lucht nog bezwangerd met het virus? Als ik 10 seconden later de supermarkt in kom, en iemand loopt al verder de winkel in, de anderhalve meter is er, hoelang zweeft dat virus nog in de lucht?

Al mijn vragen worden beantwoord door het net:

De wetenschappers hebben nu diverse materialen onderzocht die de mens vervuilt heeft met bijvoorbeeld met een virus vervuilde hand. Uit deze test kwam naar voren dat het coronavirus langer dan verwacht goed kan overleven op bijvoorbeeld deurkrukken, handvaten en knoppen. Maar ook op plastic en roestvrij staal blijkt het virus met gemak zo'n 6 tot 7 uur te kunnen overleven.

De onderzoekers kwamen er ook achter dat het virus in de lucht kan blijven hangen. Onbekend is wel hoe sterk het virus blijft en of het dus sterk genoeg blijft om de mens te besmetten.

De virussen worden door stofwolken en zeenevel de atmosfeer in geslingerd. Lees verder: Artis/Micropia

https://www.micropia.nl/nl/ontdek/nieuws/2018/02/19/vliegende-virussen/

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
19 mei , Olga de la Fontaine
Na mijn vakantie werd ik opnieuw gebeld door het uitzendbureau: Atlas Copco in mijn geboorteplaats wilde me weer. Een andere afdeling, een andere baas die had gehoord dat ik heel geschikt was. We schrijven 1980. Inmiddels was ik ingetrokken bij mijn vriend in Brabant, wat betekende dat ik moest gaan pendelen. Ik nam de trein die eens in het uur kwam. Om 08.03 uur stapte ik uit en nam...
13 mei , Olga de la Fontaine
Ik vond je vanmorgen. Dacht eerst nog dat je lui was en niet wakker wilde worden bij het klappen van de deur. Toen ik je riep bewoog je nog steeds niet. Het zal toch niet niet, dacht ik, je had gisterenavond nog goed gegeten en ook was je blij met de brokjes die je kreeg toen ik naar bed ging. Je was de hele avond heen en weer gelopen, zoals gewoonlijk, en regelmatig kwam je naast me op het...
7 mei , Olga de la Fontaine
Toen ik dertien was en mijn ouders gescheiden, vroeg mijn moeder mij of wij ook zouden emigreren naar Amerika, net zoals haar zus vijftien jaar eerder en haar schoonzus, nog maar net een half jaar geleden. De hele familie aan moederskant, was binnen een jaar gescheiden, ook mijn opa en oma. Mijn tante in Amerika was zelfs al drie keer gescheiden. Daar gniffelden mijn zussen en ik over. We...
25 apr , Olga de la Fontaine
Zoals alle van ons mensen raakt de corona mij ook. Nu moet ik toegeven dat de situatie went. Toen ik maandags hoorde dat we niet meer naar buiten mogen, alleen naar supermarkt of apotheek, en alleen hoognodig naar werk, flipte ik in eerste instantie wel. Een dikke week later begin ik er aan te wennen. Ik zit niet in een sociaal isolement begrijp ik. Ik bel of wordt gebeld, vaak zit ik dan...
5 jan , Olga de la Fontaine
Rain in my eyes Oh how time flies Pain and fear Will leave me here Mourning brings My voices to sing Death come fast Cause I can’t last Oh how I miss him Oh I should take care Yes I’ m climbing With love in despair Sadness makes my eyes blind When he left me behind Can’t have it all I think I will fall Death come fast Cause...
28 dec , Olga de la Fontaine
Beleefd (Waar ik hij schrijf kan ook zij gelezen worden) Eindeloos kan ik me irriteren aan onbeleefd gedrag in het openbaar vervoer. Zo reis ik dagelijks met de metro en als ik wil instappen sta ik zoals het hoort aan de zijkant van de deur om reizigers goed te kunnen laten uitstappen. Zo niet de gehaaste medemens. Deze staat recht tegen over de deuren en geeft zodoende uitstappers 2...