Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

30 oktober 2019 , Olga de la Fontaine

Ouder worden 20

Gisteren zag ik een professor op de televisie die vertelde dat wij Nederlanders meer moeten laten weten aan anderen dat we het moeilijk hebben als dat zo is. Wij moeten ons ongeluk delen en krijgen daarvoor meer compassie en steun. Sinds Bas ben ik niet gelukkig meer maar dat is nu eenmaal zo en ik doe daar verder niet moeilijk over. Ik verberg het ook niet. Geestelijk is het zwaar maaar ik wist niet dat rouw ook lichamelijke pijn doet. Natuurlijk kamp ik ook nog met mijn compagnon chronische duizeligheid en dat maakt het leven er ook niet eenvoudiger op. Waar ik vooral behoefte aan heb is dingen ondernemen.

Regelmatig vergelijk ik me met anderen in mijn omgeving die het beduidend slechter hebben dan ik. Mezelf vergelijken met anderen die het in mijn ogen beter hebben dan ik, vermijd ik zoveel mogelijk want dan word ik pas echt ongelukkig.

Ik heb nieuwe maatstaven ingesteld: Ik voel me altijd akelig en kan dat indelen van hoog naar laag. En als ik laag zit, dan gaat het dus gewoon goed. Simpeler kan niet. Ik ben het namelijk hartstikke zat om te zeggen dat het niet goed gaat. Want altijd moet ik dan uitleggen waarom en dan ben ik zo weer een kwartier verder. Dit herinnert me aan aan situaties die ik al vanaf mijn jeugd opmerkte: als oude mensen elkaar ontmoeten gaat het allereerst over hun misère. Pijntjes hier en pijntjes daar. En zo wilde ik nooit worden!

Maar ik schijn er niet aan te kunnen ontkomen: zoals wij vroeger praatten over medicatie toen wij onze psychiatrische diagnose en de medicijntherapie kregen, zo praten we nu over bloedverdunners, prednison, plastabletten, glucosamine, cholesterolverlagers, antibioticakuren en vitaminesupplementen.

Ouder worden is inleveren zei laatst iemand. En dat is een bull’s eye. Het lijkt wel alsof wij als EPA-groep dubbel worden gestraft. Jaren zijn we al bezig om angsten te bestrijden, dwang te bedwingen, psychose te ontwijken en depressie te begrijpen, al dan niet met medicijnen, en dan laat nu ook ons stoffelijke lichaam ons in de steek. Voor de 50 en na het 50e levensjaar, het lijkt wel een soort ijkpunt. Het is opnieuw aanpassen en herstructureren.

Het aanschaffen van een lees- of multifocale bril, dat is allemaal zo moeilijk niet. Vervelender is de artrose aan de knieën. Voldoende slaap wordt belangrijker. Vergeetachtigheid (nu al!) wordt een issue. En vooral: een gebrek aan energie, of zoals dat heet op middelbare leeftijd: de vitaliteit wordt minder. Verder brokkelt de geest verder af. Prikkels van buiten af worden steeds heftiger waargenomen en daardoor ontstaat vermijdingsgedrag. En dat kan er weer voor zorgen dat we eenzamer worden.

Zoals we op de universiteit het academisch kwartiertje hebben, zo zou er ook een klaagkwartiertje moeten zijn. Alle kommer en kwel eruit in stipt vijftien minuten. Het is namelijk zaak om er niet in te blijven hangen. Na enige tijd moet je echt over gaan op leukere zaken anders ga je depressief uit elkaar en dat is nou ook weer niet de bedoeling.

Dat kunnen wij. Wij Nederlanders hebben niet voor niets het cijfer 7,8 gegeven aan ons welzijn en geluk al zal het cijfer onder de GGZ cliënten beduidend lager zijn. Het mag weleens gezegd worden: we hebben het zwaar. Zo zwaar…klik

NB: EPA: Ernstige Psychiatrische Aandoeningen

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
30 okt , Olga de la Fontaine
Gisteren zag ik een professor op de televisie die vertelde dat wij Nederlanders meer moeten laten weten aan anderen dat we het moeilijk hebben als dat zo is. Wij moeten ons ongeluk delen en krijgen daarvoor meer compassie en steun. Sinds Bas ben ik niet gelukkig meer maar dat is nu eenmaal zo en ik doe daar verder niet moeilijk over. Ik verberg het ook niet. Geestelijk is het zwaar maaar ik...
29 okt , Alleen of Samen
Hoe je door pleasen jezelf verloochent

‘Zou je nog even door willen werken’ vroeg mijn leidinggevende. ‘Eeeh, ja hoor’ antwoordde ik vertwijfeld. Mijn hele lijf schreeuwde eigenlijk ‘nee’, maar het voelde voor mij niet als een keus. Ik was nu al een paar keer uitgezonden door het uitzendbureau naar dezelfde ontbijtservice. Ik moest zorgen dat het servies klaar stond, zodat de hotelgasten op tijd konden eten. In principe was er...
8 okt , Olga de la Fontaine
Er waren twee kaasboeren op de van de Pekmarkt. Een grote kraam waar ze met z’n vijven de klanten bedienden. Ze waren altijd aardig, er werd veel gelachen en hard gewerkt. Zo’n beetje half Noord kwam hier om kaas te halen. De aanbiedingen wisselden iedere week en die waren dan fijn goedkoop. De andere kaasboer stond in z’n eentje en had veel minder klandizie. De keren dat ik er mijn kaas...
23 sep , Henny van Dalen
Voor de zoveelste keer probeer ik mijn dwang af te leren en de doemscenario’s in mijn hoofd de baas te worden. De dwang verminderen is moeilijk, omdat de onrust en de angst me vaak teveel worden. Volgens mijn psycholoog is dwang hetzelfde als angst. Mijn gedachten en handelingen dateren uit het verleden, maar zijn ook erfelijk bepaald. Dit alles heeft me gemaakt tot wat ik nu ben.

Zaken waar ik geen grip op heb maken me ontzettend angstig. In mijn hoofd spelen zich dan allerlei scenario’s af van wat er kan gebeuren, maar ook allerlei nare herinneringen uit het verleden komen boven. Mijn angst is mede ontstaan door wat er vroeger gebeurd is, maar het zit ook in de familie. Al heel vroeg zette ik die angst om in dwang. Handelingen herhaalde ik verschillende keren, steeds...
23 sep , Van Wens Tot Werkelijkheid
Ik liep het sollicitatiegesprek in met het idee:‘ ik laat het allemaal gebeuren’. Ik vertelde enthousiast over mijn ervaringen en kwaliteiten. We hadden een klik en mijn kwaliteiten leken helemaal te passen bij de functie. Het moment dat ik buiten stond dacht ik: ‘Maar dit ben ik helemaal niet’. Mijn talenten wel, maar niet in deze functie. In de vaart van het gesprek had ik me onbewust teveel...
22 aug , Henny van Dalen
Mijn vakantie-ervaringen en hoe ik over vakantie denk.

Lang geleden ging ik een keer mee naar de camping met bekenden. Ze hadden een caravan. Ik vond het er maar saai. Er waren weinig mensen en er was weinig te doen. Ik snapte niet waarom ze alles wat ze thuis hadden tijdelijk opgaven voor een kleine behuizing Thuis had je een douche, een slaapkamer en je kon er heerlijk spelen. Vakantie was voor ons gezin ergens naar toegaan, desnoods op de...