Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

23 september 2019 , Henny van Dalen

Dwang.

Voor de zoveelste keer probeer ik mijn dwang af te leren en de doemscenario’s in mijn hoofd de baas te worden. De dwang verminderen is moeilijk, omdat de onrust en de angst me vaak teveel worden. Volgens mijn psycholoog is dwang hetzelfde als angst. Mijn gedachten en handelingen dateren uit het verleden, maar zijn ook erfelijk bepaald. Dit alles heeft me gemaakt tot wat ik nu ben.

Zaken waar ik geen grip op heb maken me ontzettend angstig. In mijn hoofd spelen zich dan allerlei scenario’s af van wat er kan gebeuren, maar ook allerlei nare herinneringen uit het verleden komen boven. Mijn angst is mede ontstaan door wat er vroeger gebeurd is, maar het zit ook in de familie. Al heel vroeg zette ik die angst om in dwang. Handelingen herhaalde ik verschillende keren, steeds meer. Zo werd het van kwaad tot erger. Voor de ene dwanghandeling, komt een andere in de plaats, zo ook met mijn gedachten. Ze zeggen dat die gedachten eerst ontstaan. Nu ik erover nadenk en terugkijk, denk ik dat dat klopt. Van kleins af aan was ik al een “denkertje”. Mijn eerste herinnering was van toen ik ongeveer drie jaar was. Mijn broer liep rondjes door de huiskamer. Zijn teddybeer had hij bij de achterpoten gepakt. Die hing op zijn rug. Op een gegeven moment stonden we stil. Het gevoel dat ik me af kon sluiten, zodat anderen moeilijk tot mij door konden dringen, is me bijgebleven. Natuurlijk was ik te klein om mijn gevoel onder woorden te brengen. Net zoals iedereen met dwang heb ik veel meegemaakt, maar het zit ook in mijn genen. Ik leerde veel van mijn moeder, maar ook op school en van anderen. Door goed rond te kijken heb ik mij veel trucjes en vaardigheden eigen gemaakt. Ik probeer minder snel een oordeel te vellen en me in anderen te verplaatsen, ook al is dit vaak moeilijk. De dwang zal nooit helemaal verdwijnen, maar ik heb mezelf, -met wat hulp-, toekomstperspectief gegeven. Het verleden heeft mij "mens" gemaakt.

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
5 jan , Olga de la Fontaine
Rain in my eyes Oh how time flies Pain and fear Will leave me here Mourning brings My voices to sing Death come fast Cause I can’t last Oh how I miss him Oh I should take care Yes I’ m climbing With love in despair Sadness makes my eyes blind When he left me behind Can’t have it all I think I will fall Death come fast Cause...
28 dec , Olga de la Fontaine
Beleefd (Waar ik hij schrijf kan ook zij gelezen worden) Eindeloos kan ik me irriteren aan onbeleefd gedrag in het openbaar vervoer. Zo reis ik dagelijks met de metro en als ik wil instappen sta ik zoals het hoort aan de zijkant van de deur om reizigers goed te kunnen laten uitstappen. Zo niet de gehaaste medemens. Deze staat recht tegen over de deuren en geeft zodoende uitstappers 2...
10 dec , Redactie Ervaringswijzer
Zoals vaker sprak ik mijn een goede vriend af in de koffiezaak op het Centraal Station. En zoals vaker begon hij weer over zijn stokpaardje: DE DOOD. En zoals vaker, had ik daar helemaal geen zin in. En zoals vaker zei ik dat niet, maar verbeet ik mezelf. Deze keer echter merkte hij het en vroeg hij of er iets was. Eindelijk durfde ik te bekennen dat ik het een vervelend onderwerp vond. Gek...
5 dec , Olga de la Fontaine
Sinds ik in de GGZ werk, ben ik er mee bezig geweest: hoe benoem ik een mens die ziek is in de geest? Van alles kwam er voorbij: psychisch beperkt, psychisch gehandicapt, psychisch kwetsbaar, psychische klachten, psychische aandoening, psychische ingewikkeldheden, psychische problemen, psychische stoornis Vele termen, kortom, ik ben niet de enige die respectvol een cliënt in de GGZ wil...
30 okt , Olga de la Fontaine
Gisteren zag ik een professor op de televisie die vertelde dat wij Nederlanders meer moeten laten weten aan anderen dat we het moeilijk hebben als dat zo is. Wij moeten ons ongeluk delen en krijgen daarvoor meer compassie en steun. Sinds Bas ben ik niet gelukkig meer maar dat is nu eenmaal zo en ik doe daar verder niet moeilijk over. Ik verberg het ook niet. Geestelijk is het zwaar maaar ik...
29 okt , Redactie Ervaringswijzer
Hoe je door pleasen jezelf verloochent

‘Zou je nog even door willen werken’ vroeg mijn leidinggevende. ‘Eeeh, ja hoor’ antwoordde ik vertwijfeld. Mijn hele lijf schreeuwde eigenlijk ‘nee’, maar het voelde voor mij niet als een keus. Ik was nu al een paar keer uitgezonden door het uitzendbureau naar dezelfde ontbijtservice. Ik moest zorgen dat het servies klaar stond, zodat de hotelgasten op tijd konden eten. In principe was er...