Olga de la Fontaine

17 augustus 2019

Een ontredderde burger

Hij zit daar. Zijn rug tegen de koude muur, de straat is nat van een regenbui, alsook zijn kleren. Hij ziet er uit alsof hij zwaar ziek is. Zijn hoofd met de verwilderde haren hangt, zijn benen heeft hij opgetrokken tot aan zijn kin om zo nog wat warmte bij zich te houden. De besmeurde broek vertoont gaten bij de knieën. Het zijn niet de voorgefabriceerde gaten van de mode-industrie. Nee dit is menens, deze man staat onderaan de maatschappelijke ladder. Deze gaten in zijn broek getuigen van armoede en leed.

Hij heeft geen hond die hem kan verwarmen, hij heeft geen centenbakje voor zich waar je als voorbijganger wel of niet geld in kan doen. Hij zit daar maar en doet helemaal niets. Geen enkele energie spreekt uit zijn houding. Dit is een man die het leven heeft opgegeven en hij leeft alleen nog maar omdat je niet zomaar dood gaat. Misschien wacht hij, tot er iets gebeurt en iemand het van hem overneemt.

Ik passeer hem. Geef hem wat klein geld in zijn hand die zich pas heft als ik buk.

Waarom zorgt de gemeente niet voor deze man. Hij is immers burger, net zoals jij en ik. Met alle rechten die wij allen hebben. Recht op huisvesting, recht op voedsel. Recht op medische zorg. Recht…

Waar is het telefoonnummer dat ik kan bellen; er is hier een meneer op de Rozengracht die niet meer voor zichzelf kan zorgen, kunnen jullie komen? En dat als ik ophang ik zeker weet dat ze zullen komen met een burgerauto, nee ambulance en politie met schreeuwende sirenes hoeft niet. En dat ze dan dekens bij zich hebben en hete koffie; soep, nog beter. Dat ze warme sloffen aan zijn voeten schuiven en hem in de auto helpen. En hem opnemen in een huis waar de kachel brandt, net zoals bij jou en bij mij. Dat hij schone kleren krijgt en die mag houden, niet hoeft terug te geven zodat dan de volgende week iemand anders met die kleding loopt.

Dat hij een boek kan kiezen die in een boekenkast staat en dat hij dan veilig in bed onder de wol nog wat kan lezen.

En dat er de volgende dag iemand is die met hem praat en met wie hij kan bespreken hoe het verder moet. Een huis voor zichzelf, begeleid wonen of terug naar zijn geboorteplaats elders in het land.

En ik loop langs hem heen, geef hem de 2 euro uit mijn portemonnee. Onze blikken kruisen en ik zie dankbaarheid. Ik vraag me af waarom, ik doe immers niets. Strijden zou ik moeten, tegen dit grote onrecht in onze samenleving. Dit kleine maar zulk grote lijden van een man die wij geen burger noemen maar een zwerver, een dakloze.

Als wij nu eens zouden beginnen met deze mensen burgers te noemen, burgers die ergens zijn afgedwaald en die hulp nodig hebben. Als ik een telefoonnummer kan bellen: Er zit hier een totaal ontredderde burger en er moet hulp komen.

Wanneer neemt de gemeente, de overheid, haar verantwoordelijkheid?

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Pagina 1 van 11  >  >>

5 jan 2020
Rain in my eyes Oh how time flies Pain and fear Will leave me here Mourning brings My voices to sing Death come fast Cause I can’t last Oh how I miss him Oh I should take care Yes I’ m climbing With love in despair Sadness makes my eyes blind When he left me behind Can’t have it all I think I will fall Death come fast Cause...
28 dec 2019
Beleefd (Waar ik hij schrijf kan ook zij gelezen worden) Eindeloos kan ik me irriteren aan onbeleefd gedrag in het openbaar vervoer. Zo reis ik dagelijks met de metro en als ik wil instappen sta ik zoals het hoort aan de zijkant van de deur om reizigers goed te kunnen laten uitstappen. Zo niet de gehaaste medemens. Deze staat recht tegen over de deuren en geeft zodoende uitstappers 2...
5 dec 2019
Sinds ik in de GGZ werk, ben ik er mee bezig geweest: hoe benoem ik een mens die ziek is in de geest? Van alles kwam er voorbij: psychisch beperkt, psychisch gehandicapt, psychisch kwetsbaar, psychische klachten, psychische aandoening, psychische ingewikkeldheden, psychische problemen, psychische stoornis Vele termen, kortom, ik ben niet de enige die respectvol een cliënt in de GGZ wil...
30 okt 2019
Gisteren zag ik een professor op de televisie die vertelde dat wij Nederlanders meer moeten laten weten aan anderen dat we het moeilijk hebben als dat zo is. Wij moeten ons ongeluk delen en krijgen daarvoor meer compassie en steun. Sinds Bas ben ik niet gelukkig meer maar dat is nu eenmaal zo en ik doe daar verder niet moeilijk over. Ik verberg het ook niet. Geestelijk is het zwaar maaar ik...
8 okt 2019
Er waren twee kaasboeren op de van de Pekmarkt. Een grote kraam waar ze met z’n vijven de klanten bedienden. Ze waren altijd aardig, er werd veel gelachen en hard gewerkt. Zo’n beetje half Noord kwam hier om kaas te halen. De aanbiedingen wisselden iedere week en die waren dan fijn goedkoop. De andere kaasboer stond in z’n eentje en had veel minder klandizie. De keren dat ik er mijn kaas...
17 aug 2019
Hij zit daar. Zijn rug tegen de koude muur, de straat is nat van een regenbui, alsook zijn kleren. Hij ziet er uit alsof hij zwaar ziek is. Zijn hoofd met de verwilderde haren hangt, zijn benen heeft hij opgetrokken tot aan zijn kin om zo nog wat warmte bij zich te houden. De besmeurde broek vertoont gaten bij de knieën. Het zijn niet de voorgefabriceerde gaten van de mode-industrie. Nee dit...
9 jul 2019
Hij staat daar maar. Met de daklozenkrant op zijn buik. Een naamkaartje in plastic om zijn hals. Deze dakloze staat hier de godganse dag, bij openings- en sluitingstijd van de supermarkt. Bij verveling kijkt hij op zijn smartphone, net als ieder ander. De man voor mij geeft de dakloze wat klein geld, nee de krant hoeft hij niet. Ik stap de winkel binnen, graai naar een mandje en als ik...
25 mrt 2019
Niemand mag zeggen dat leven met psychiatrische klachten makkelijk is, daar zijn we het wel over eens. Maar niemand behalve wij, de EPA groep*, (jazeker, er is een naam voor ons soort mensen), mag zeggen hoe zwaar het is en hoe we ons soms door het leven heen worstelen. Angst, psychose, depressie en dwang, we staan ermee op, gaan ermee naar bed. En tussendoor wisselen overleven en leven...
17 feb 2019
Voor me zie ik een oud stel. Voetje voor voetje gaan ze voort, armen steunend om elkaar heen geslagen Die zijn vast al meer dan vijftig jaar bij elkaar denk je. Niets is minder waar: ze kennen elkaar nog maar net. Hebben elkaar gevonden op een internet dating site. Wanneer ik doorloop zie ik die jongen en dat meisje, ze zitten op een bankje, delen een zakje friet met elkaar....
5 jan 2019
Ik trek mijn hardloopschoenen aan. Steek mijn identiteitsbewijs in de zak van mijn joggingbroek. Geld en sleutels heb ik niet nodig. Ik sluit de deur achter me. Zondagochtend. Acht uur. Niemand op straat. Geen warming up. Ik steek over en begin te rennen. De flat ligt maar een paar honderd meter verder. Ik kijk omhoog. Hoog. Hoog genoeg. Ik neem de trappen naar boven. Mezelf zoveel mogelijk...
26 nov 2018
Ik praat tegen mezelf. Het wordt tijd voor een robot. Er zijn vele televisieprogramma's over robots die als gezelschapsmensen worden ingezet. Meestal voor de oudere die alleen thuis zit. Nu heb ik in mijn thuiszorg tijd heel veel eenzame mensen gezien. Was mijn wekelijkse bezoek de enige sociale afleiding. Sommige mensen waren blij met me, ik kreeg koek en koffie en zoenen. Aderen ventten...
7 nov 2018
Zo, ik heb het gedaan. Ik moest langs de apotheek, en toen ik daar vandaan kwam, had ik het besluit voor mezelf genomen bij de aanblik van het zonovergoten terras. Zon en terras, zoveel heb ik er niet van genoten deze hete zomer. En nu, op deze oktoberdag, met de zon op mijn bol, nam ik plaats. Het was een mooie wijn, die ik kreeg, ik genoot ervan en mijmerde weg. Twee lumineuze ideeën vielen...
12 okt 2018
Alvoor zij haar ogen opent, voelt ze het zonlicht, dat door haar gordijnlozen ramen valt. Haar gemoed wordt duister. Meteen weet ze ook waarom: het is maandag, ze moet gaan werken. Als ze uit bed stapt, beseft ze dat ze nu al kapot is: alsof ze geen acht uur geslapen heeft; alsof ze al drie dagen achter elkaar wakker is geweest. Ze doet haar automatische ronde door het huis. Roken, koffie en...
15 sep 2018
'Ik heb een supergoeie vraag voor u!' Verschrikt kijk ik op van het vastzetten van mijn fiets. Ze ziet er netjes uit, formeel zelfs. Meteen lanceert ze een tweede vraag. Ziet ze de rusteloosheid in mijn ogen aan voor hulpeloosheid? Ben ik een makkelijke vangst? 'Bij welk energiebedrijf zit u?' Te beleefd zoals altijd, piep ik 'Nuon'. Ze schiet een derde pijl af: 'Waarom?' De vraag aller...
12 aug 2018
Deze dagen komt alles bij elkaar lijkt het wel. Eind juli was ik in de buurt, samen met een goede vriend bezocht ik begraafplaats Vredenhof. Hier hebben ik en mijn familie onze vader 19 jaar geleden begraven. In het begin kwam ik hier wekelijks, nu was ik er al meer dan tien jaar niet geweest. We liepen de paden over en even dacht ik dat ik de weg kwijt was, maar toen was daar dan toch zijn...
20 jul 2018
Vroeger, als wij aan de eettafel zaten en een windvlaag de deur deed openwaaien, zei mijn moeder: 'Kom maar binnen, het eten staat klaar.' Bijgeloof verried mijn moeders origine, maar of zij nu werkelijk in geesten geloofde of gewoon haar Indische voorouders napraatte, ik heb het nooit geweten. Drie zoenen op de wangen, zo begroet men doorgaans in Nederland de mensen die ze aardig vinden....
8 jul 2018
Een dikke week lang werd ik er 's morgens mee wakker. 'Happy together' van de Turtles. Na vier dagen had ik de tekst in mijn hoofd en repeteerde ik de hele dag door. In de bus, wandelend over straat en zoals het hoort, onder de douche.

Een van de organisatoren had de feestcommissie verlaten en ik nam de coördinatie van het lied over. Ieder jaar brengen wij tijdens het feest, waarin alle vijf de psychiatrie cafés in Amsterdam bijeenkomen, een redelijk makkelijk te zingen lied ten tonele, wij de organisatoren en presentatoren. En sinds dit jaar ook alle vrijwilligers. Ik was niet bij het laatste overleg geweest en zo kwam...
20 jun 2018
Vandaag was zo'n dag. Een dag dat Bas naast me had moeten staan om me te helpen met mijn chagrijnigheid die ik uitte tegen een hulpeloze kassamedewerker van de Action.

We hebben sinds een half jaar zo'n grote bij het Buikslotermeerplein in Noord. Het is niet te geloven maar ik vond alles wat ik hebben moest in dit kleine warenhuis. Toen ik nog even de kringloopwinkel indook kreeg ik het lumineuze idee om de zojuist aangeschafte joggingbroek even te passen. Voor het geval dat. En geval was dat: de broek kriebelde. Dat is niet de functie van een joggingbroek....
28 mei 2018
Ooit zag ik een geweldige ansichtkaart in een rek bij een winkel op het Centraal Station Amsterdam. Waarschijnlijk was ik de tijd aan het doden die lag tussen het moment nu en mijn vertrektijd van de trein. Ik denk dat ik naar Breda wilde, waar ik toen nog woonde. Er stonden vier personages op de foto, twee mannen en twee vrouwen. Ballontekstjes gaven aan dat ze allemaal verliefd waren. Man een...
30 apr 2018
Ik heb een irritatieniveau. Gewoonlijk tussen de 1 en de 10. Bij 10 ben ik bijzonder geërgerd, bij 1 is er niks aan de hand. Het komt voor dat het een 11 is. Irritatie kan ontstaan als er dingen zijn die je niet kunt oplossen. Kon je het wel oplossen dan ben je probleemoplossend bezig en ben je actief aan het handelen. Irritatie moet je vaak lijdelijk ondergaan. Soms kun je weg lopen, soms zit...
15 apr 2018
Meegemaakt? Dat je ineens in een whatsapp-groepje zit? Ik kort geleden. En ik heb er niet om gevraagd. Ineens kreeg ik twintig meldingen binnen. Toen ik op mijn telefoon keek zag ik dat een reislustige vriendin een vakantie-appje had aangemaakt. Al in het vliegtuig kregen 'we' een foto genomen door het raam. Dat zette de toon. Ik appte dat ik haar een goede vakantie wenste. Wat een app-groep...
25 mrt 2018
Jarig. 56 geworden. In mijn beleving ben ik niet oud, maar als ik het lees of hoor, dan denk ik, ja dat is oud.

Ik heb lange tijd gedacht dat ik niet ouder zou worden dan 36. Mijn moeder stierf toen zij 46 was. Dat is een heel gewoon patroon, dat je dan als kind denkt dat je ook niet oud zult worden. Ineens ben ik 20 jaar verder. Na mijn 36e heb ik de toekomstvoorspelling los gelaten. Ik heb er echter nooit rekening mee gehouden dat ik in mijn eentje oud zou worden. Het is drie jaar na Bas. Ik...
11 mrt 2018
Ik beken kleur. Ik ben een kleurder. Ik kleur.

Sinds mijn chronische duizeligheid, dat ik zo noem omdat er geen arts is die weet wat er met mij is, en om u te helpen te begrijpen hoe lastig het is, kleur ik. Ik heb twee en half jaar geleden noodgedwongen mijn leven resoluut om moeten gooien. Gewoonten en structuren moesten aangepast worden. 's Morgens met een bak koffie meteen achter de computer en schrijven was de grootste verandering....
14 jan 2018
Mensen die mij al een tijdje kennen, weten dat ik een bloedhekel aan stopwoordjes en modewoorden heb. Ik ben uiterst gevoelig voor taal, zoals het een schrijver zou moeten betamen. In mijn vroege jeugd, ik zal zo negen jaar zijn geweest, kwamen de stopwoordjes 'super', 'hip' en 'dus' in zwang. De televisie zorgde er voor dat iedereen er binnen de kortste keren gebruik van ging maken. Het...

Pagina 1 van 11  >  >>