Wil je ook bloggen? Meld je dan hier: info@ervaringswijzer.nl

Recente blogs

17 augustus 2019 , Olga de la Fontaine

Een ontredderde burger

Hij zit daar. Zijn rug tegen de koude muur, de straat is nat van een regenbui, alsook zijn kleren. Hij ziet er uit alsof hij zwaar ziek is. Zijn hoofd met de verwilderde haren hangt, zijn benen heeft hij opgetrokken tot aan zijn kin om zo nog wat warmte bij zich te houden. De besmeurde broek vertoont gaten bij de knieën. Het zijn niet de voorgefabriceerde gaten van de mode-industrie. Nee dit is menens, deze man staat onderaan de maatschappelijke ladder. Deze gaten in zijn broek getuigen van armoede en leed.

Hij heeft geen hond die hem kan verwarmen, hij heeft geen centenbakje voor zich waar je als voorbijganger wel of niet geld in kan doen. Hij zit daar maar en doet helemaal niets. Geen enkele energie spreekt uit zijn houding. Dit is een man die het leven heeft opgegeven en hij leeft alleen nog maar omdat je niet zomaar dood gaat. Misschien wacht hij, tot er iets gebeurt en iemand het van hem overneemt.

Ik passeer hem. Geef hem wat klein geld in zijn hand die zich pas heft als ik buk.

Waarom zorgt de gemeente niet voor deze man. Hij is immers burger, net zoals jij en ik. Met alle rechten die wij allen hebben. Recht op huisvesting, recht op voedsel. Recht op medische zorg. Recht…

Waar is het telefoonnummer dat ik kan bellen; er is hier een meneer op de Rozengracht die niet meer voor zichzelf kan zorgen, kunnen jullie komen? En dat als ik ophang ik zeker weet dat ze zullen komen met een burgerauto, nee ambulance en politie met schreeuwende sirenes hoeft niet. En dat ze dan dekens bij zich hebben en hete koffie; soep, nog beter. Dat ze warme sloffen aan zijn voeten schuiven en hem in de auto helpen. En hem opnemen in een huis waar de kachel brandt, net zoals bij jou en bij mij. Dat hij schone kleren krijgt en die mag houden, niet hoeft terug te geven zodat dan de volgende week iemand anders met die kleding loopt.

Dat hij een boek kan kiezen die in een boekenkast staat en dat hij dan veilig in bed onder de wol nog wat kan lezen.

En dat er de volgende dag iemand is die met hem praat en met wie hij kan bespreken hoe het verder moet. Een huis voor zichzelf, begeleid wonen of terug naar zijn geboorteplaats elders in het land.

En ik loop langs hem heen, geef hem de 2 euro uit mijn portemonnee. Onze blikken kruisen en ik zie dankbaarheid. Ik vraag me af waarom, ik doe immers niets. Strijden zou ik moeten, tegen dit grote onrecht in onze samenleving. Dit kleine maar zulk grote lijden van een man die wij geen burger noemen maar een zwerver, een dakloze.

Als wij nu eens zouden beginnen met deze mensen burgers te noemen, burgers die ergens zijn afgedwaald en die hulp nodig hebben. Als ik een telefoonnummer kan bellen: Er zit hier een totaal ontredderde burger en er moet hulp komen.

Wanneer neemt de gemeente, de overheid, haar verantwoordelijkheid?

Reacties:

Voeg een reactie toe:

This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)
22 aug , Henny van Dalen
Mijn vakantie-ervaringen en hoe ik over vakantie denk.

Lang geleden ging ik een keer mee naar de camping met bekenden. Ze hadden een caravan. Ik vond het er maar saai. Er waren weinig mensen en er was weinig te doen. Ik snapte niet waarom ze alles wat ze thuis hadden tijdelijk opgaven voor een kleine behuizing Thuis had je een douche, een slaapkamer en je kon er heerlijk spelen. Vakantie was voor ons gezin ergens naar toegaan, desnoods op de...
17 aug , Olga de la Fontaine
Hij zit daar. Zijn rug tegen de koude muur, de straat is nat van een regenbui, alsook zijn kleren. Hij ziet er uit alsof hij zwaar ziek is. Zijn hoofd met de verwilderde haren hangt, zijn benen heeft hij opgetrokken tot aan zijn kin om zo nog wat warmte bij zich te houden. De besmeurde broek vertoont gaten bij de knieën. Het zijn niet de voorgefabriceerde gaten van de mode-industrie. Nee dit...
10 aug , Janne1958
Ach als je niet voldoet aan bepaalde normen van bepaalde mensen, heb ik ervaren dat je niet voor vol wordt aangezien en hierdoor ook na wordt behandeld.

Afgelopen week was het voor mij toch lastig op mentale vlak. Ik heb als kind zoveel ervaren dat je niet werd gezien. Wel als je dingen moest doen, waar een ander geen zin in heeft, omdat het een vervelende klus is, welke nauwelijks uitvoerbaar is. Met leuke dingen mocht je niet meedoen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik bij mijn ouders had gemeld dat we de volgende zondag rond...
10 aug , Janne1958
Normaal gesproken kan ik goed tegen de hitte en draait alles gewoon door. Maar nu is het anders geweest.

De eerste week na de Nijmeegse 4 daagse kon ik nog heel goed merken, dat ik nog wat overprikkeld ben. En nu die hitte gelijk er boven op en ook nog 's avonds nog druk geweest met verplichtingen, voelde ik toch weer een terugslag. Maandagavond had ik onverwachts een overleg rond de wandelgebeuren bij de atletiekwedstrijd. Om 21.00 uur ben ik gewoon naar huis gegaan. Want ik was moe...
23 jul , Van Wens Tot Werkelijkheid
Dat vroegen we ons af in het workshop- en cursusteam van Ervaringswijzer. Begin juni van dit jaar begon ik als nieuw lid van dit team. Wat een toeval! Voorzienigheid kun je het ook noemen. Terwijl ik de wens heb om mijn coachingspraktijk meer vleugels te gaan geven, stapte ik net in op het moment dat het team de nieuwe cursus voorbereid Van wens naar werkelijkheid... Je kunt een wens...
16 jul , Alleen of Samen
Hoe gaat het? vroeg Henk, toen ik hem toevallig ontmoette in de stad. ‘Goed hoor’, zei ik, terwijl ik me eigenlijk rot voelde. Ik schrok ervan dat ik Henk zag, want ik wilde een goede indruk op hem maken. Ik kon hem toch niet vertellen dat het eigenlijk niet zo goed ging, of wel? Ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk door, maar ik voelde me verplicht om ook nog uit te leggen waarom ik me goed...