29 april 2019

Middenin de Amsterdamse Nieuwmarktbuurt, in een pand met een eeuwenlange geschiedenis, bevindt zich cultureel & literair centrum Huis De Pinto. Een ontmoetingsplek met een gevarieerd cultureel programma.

Het grote statige pand bevindt zich op een hoek waar iedereen haast heeft. Op de gevel van het witte gebouw staat een zwart bordje De Pinto en een schoolbord met ‘OPEN’ voor de deur. Het heeft altijd mijn nieuwsgierigheid getrokken. Wat gebeurt daar precies? Nu ik een poster zie  hangen  van een koffieconcert met een klinkende Spaanse naam Irene Sorozabel Moreno besluit ik te gaan. De toegangsprijs van vijf Euro past goed in mijn budget.

Een enorme hals
Op zondagochtend half elf ben ik de eerste bezoeker. Ik word vriendelijk ontvangen door een van de vrijwilligers die het pand runt. In de ruime voorzaal staan in een halve kring stoelen opgesteld voor het concert. De musici zijn hun instrumenten aan het stemmen en in de weer met bladmuziek. Langzaam maar zeker druppelt het vol met een publiek dat een mix is van buurtbewoners en muziekliefhebbers.

De jonge musici, beide conservatoriumstudenten, vertellen enthousiast over de Oude Muziek die  op het programma staat. De stukken van componisten als Caccini en Frescobaldi dateren ongeveer uit dezelfde tijd als het pand; begin 17e eeuw. Irene, een frêle meisje met een volle stem (mezzosopraan) die ook blokfluit speelt wordt begeleid door Luke Starkey op theorbe, een barokluit met een enorme hals die diagonaal de ruimte doorklieft.

Een glimp van de Meester

Hun samenspel klinkt puur en maakt me wakker van de zondagochtend en geeft me tevens een rustig gevoel. Hemelse klanken stijgen op naar het hoge plafond dat met engelen beschilderd is. Een groot glas-in-lood raam staat half open met uitzicht op de Jodenstraat met het Rembrandthuis. Het venster doet me denken aan  Rembrandts ets van Jan Six  leunend in precies zo’n kozijn. Tijdens het recital hoor ik het geluid van paardenhoeven en wielen van een koets over de straatstenen. Ik waan me  in een andere tijd. Kijkend naar de groene deur van het Rembrandthuis hoop ik een glimp van de Meester op te vangen als die zijn atelier uitstapt.

Bewogen verleden

Na afloop van het prachtige concert zijn er allerlei consumpties beschikbaar. Er heerst een ongedwongen sfeer. Ik raak aan de praat met een vrijwilliger die prenten en foto’s laat zien van het bewogen verleden van het gebouw. Het huis heeft zijn naam te denken heeft aan Isaac de Pinto, een rijke handelaar. Gelegen in de Jodenbuurt worden tijdens de Hongerwinter verlate huizen voor brandhout gesloopt.

Het De Pintohuis blijft geïsoleerd staan in de zwaar gehavende buurt. In de jaren zeventig zijn er plannen van de Gemeente voor een vierbaansweg en een metro dwars door de Nieuwmarkt heen. Het historische huis staat op de nominatie gesloopt te worden.  Gelukkig weten actievoerende krakers dit net te voorkomen en het huis wordt in 1975 gerestaureerd. Als jaren later het De Pintohuis als filiaal van de bibliotheek gesloten wordt het opnieuw in zijn voortgang bedreigt. Een actiecomité weet het wederom te redden voor de buurt. Nu is er een jubileum: 5 Jaar De Pinto huis met de nieuwe formule. De witte gevel is met kleurrijk vlagjes versiert.

Het is indrukwekkend hoe veel moeite er is om het huis als ontmoetingsplaats voor de buurt te behouden met tal van laagdrempelige activiteiten. Behalve concerten zijn er lezingen, een ruilbibliotheek, exposities, en een literaire avonden. Ik ga deze plek zeker verder verkennen. Al met al ben ik blij dat ik dit rustpunt in het jachtige stadsleven ontdekt heb.

Een huis dat mensen dat voor de buurt behouden blijft
Een huis dat mensen welkom heet.
Een huis dat leeft, dat deelt…

F. Starik

huis de pinto

www.huisdepinto.nl