11 december 2015

In het Mirror Centre staat de ontwikkeling van body en mind centraal. Het gaat om het ontwikkelen van een bewuste levensstijl. We bezochten een zogenaamde ‘satsang’.

Omdat ik benieuwd ben hoe je als mens verlichting kunt bereiken, besluitt ik naar het Mirror Centre te gaan waar Hans Laurentius een satsang geeft. Dat betekent ‘samen zijn in waarheid’, in het Sanskriet. Het is gebaseerd op het non-dualisme, een stroming uit het hindoeisme. Bij binnenkomst word ik verwelkomd door zachte Oosterse muziek en Boeddha-afbeeldingen. De satsanggever zit mediterend op een stoel, terwijl de bezoekers in een U-vorm om hem heen gaan zitten.


Geen echte antwoorden

Als je hoopte op een spiritueel feest waar de verlichting rond zou wervelen, zou je teleurgesteld zijn. Gelukkig had ik me al enigszins in het concept verdiept en was ik gewapend tegen eventuele desillusies. Het blijft lang stil. Op een gegeven moment begrijp ik dat er aan Hans moeten worden gesteld, voordat hij gaat praten. De eerste gaat over het IK, het loslaten, conditioneringen van de geest en wat dies meer zij. Wat me opvalt is dat Hans wel reageert op de vraag, maar geen antwoorden geeft. Er volgt een kleine monoloog over het feit dat het IK niet bestaat, dat we biologische wezens zijn met een dieper bewustzijn, maar dat de meesten van ons onbewust leven.


Zo gaat dat nog een paar keer door. Er worden vrij persoonlijke dingen gedeeld door bezoekers, waarbij ik moet zeggen dat de emotie door Hans serieus werd genomen, maar echte antwoorden komen er nog steeds niet. Ook ik stel een vraag: ‘Is het zo dat het ego zich eerst zal moeten herstellen voordat je het ego los kunt laten?’ Het antwoord kan ik me niet goed herinneren. Het komt er op neer dat als dat mijn pad is, is, dan is dat mijn pad. ‘Is verlichting voor iedereen weggelegd?’ Daar is hij duidelijk in: ja. Iedereen zou verlichting moeten kunnen bereiken. Maar het was ook prima als het niet gebeurde.


Ontwaakt na instorting

Ik krijg een vaag gevoel van frustratie, waarbij mijn tenen zich bijna krommen, omdat eigenlijk alles goed is. Als je verlichting bereikt is dat goed, als je het probeert maar het lukt niet is dat ook goed, en als je het niet eens probeert, is dat ook helemaal prima. Het maakt allemaal niet zo veel uit, want het IK bestaat niet, we zijn slechts vonkjes bewustzijn. De weg naar verlichting is het denken achterlaten, en alleen maar bewust te zijn, in het NU te zijn. Je hoeft je daarbij niet eens goed te voelen.


Toch zijn er een paar interessante momenten. Op een gegeven moment vertelt Hans iets over zichzelf en zijn weg naar ontwaken. Hij was acht jaar depressief en probeerde zich te verdoven met veel drank, tot het moment kwam dat hij tegen zichzelf zei: zo wil ik geen dag meer leven. Hij begon zijn pijn te onderzoeken, kwam erachter dat hij erg gehecht was aan zijn depressieve toestand, en zei: kom maar op met die pijn. Het is nu al niet leuk, hoe erg kan het nog worden? Dat was echt. Het was duidelijk dat hij eerst heeft moeten instorten om tot ontwaken te kunnen komen. Ik vond daarin herkenning. Wat ik ook erg leuk vond is dat iemand die vooraan zat zei: ‘Hans, waar gaat dit eigenlijk allemaal om?’ ‘Dat weet ik niet’, was het antwoord. Voor een verlicht persoon is dat blijkbaar ook niet zo belangrijk. De vraagsteller begon te huilen en had waarschijnlijk een belangrijk moment met zichzelf.


We zijn allemaal laf

Opvallend is toch weer dat de blanke middenklasse meer dan oververtegenwoordigd is. Ontevreden met hun leven, de druk van de samenleving ervarend, en zoekend. En zoeken is nu precies wat je niet moet doen: je moet ervaren, voelen, en bewust zijn. Vooral, heel erg, bewust zijn. Niet met het verstand, maar met het diepere in jezelf, het niet-denken, niet-rationalisen, niet-identificeren. In het NU zijn en daar de vrede in voelen. Iemand vroeg: ‘Maar hoe ontwaak je eigenlijk?’, en Hans had een heel mooi antwoord: ‘Ik weet het niet. Ik weet alleen hoe het niet moet’.


Vlak voor de pauze riep een vrouw achterin vrij opgewonden: ‘We zijn allemaal laf, inclusief ikzelf! Dat is wat we zijn, laf, laf, laf!’ Er werd gelachen, hier en daar schaapachtig, omdat ze het vrij serieus bedoelde. Ik vroeg me nog af of ze zich bediende van Louis van Gaal-Engels en vroeg haar of ze misschien het woord love bedoelde. We zijn allemaal liefde. Maar het gelach overstemde het antwoord, en ik weet het nog steeds niet. Het was een mooi moment om mijn biezen te pakken.


Als je op zoek bent naar jezelf, als je nieuwsgierig bent, als je vast zit, als je vindt dat je het moeilijk hebt en er iets aan wilt doen, dan denk ik dat je antwoorden zou kunnen vinden in het non-dualisme. Maar als je de diepte in wilt, als je echt bij jezelf wilt ontdekken wat je weerhoudt om gelukkig en vrij te zijn, dan is een satsang denk ik niet het juiste instrument. Het blijft vaag, algemeen, en een beetje onpersoonlijk. Toch heb ik een aangename middag gehad met gelijkgestemde geesten.

Mirror Centre

www.mirrorcentre.nl